Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 821/09 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał A. S. do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie A. S. wskazała, że nie otrzymała zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wyroku z dnia 4 lutego 2010 r. wraz z uzasadnieniem. Podała ponadto, że w niniejszej sprawie Sąd nie pouczył jej, że w przypadku wniosku o odpis wyroku z uzasadnieniem obowiązuje w/w opłata. Skarżąca wskazała ponadto na swoją trudną sytuację materialną oraz okoliczność, iż jest osobą niepełnosprawną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1280 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 i art. 221 nie stosuje się.
Zgodnie zaś z treścią § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 2192) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł.
Jako zasadne ocenić należy zatem zarządzenie wzywające stronę skarżącą do uiszczenia powyższej opłaty. Podkreślenia przy tym wymaga, że odpis wyroku oddalającego skargę wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek żądania strony, doręcza się bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną. W § 2 art. 234 P.p.s.a. wprowadzono bowiem odstępstwo od zasady niepodejmowania przez sąd żadnych działań przed uiszczeniem należnej opłaty (art. 220 § 1 zdanie pierwsze). Przyjęte rozwiązanie jest wyrazem ochrony prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) w postaci uruchomienia postępowania ze skargi kasacyjnej.
Jednocześnie jednak ustawodawca zabezpieczył realizację przez strony postępowania zasady partycypacji w kosztach postępowania sądowego, wprowadzające zasadę, że nieuiszczone opłaty będą podlegały ściągnięciu w drodze egzekucji. Sformułowanie "pobiera się", odnoszące się do opłaty kancelaryjnej, zawarte w art. 234 § 2 P.p.s.a. oznacza obowiązek podjęcia działań przez sąd administracyjny, zmierzających do uiszczenia przez stronę wskazanej opłaty. Zarządzenie o wezwaniu strony skarżącej do uiszczeniu opłaty nie było w tym przypadku obligatoryjne, lecz wynikało z ekonomiki procesowej, pozwalając jednocześnie stronie skarżącej na uiszczenie opłaty bez narażania się na ściąganie jej w drodze egzekucji.
Wskazać przy tym należy, że w przedmiotowej sprawie A. S. nie korzystała z ustawowego zwolnienia od kosztów postępowania. Również wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym został oddalony przez WSA w Gliwicach prawomocnym postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl.
Podać trzeba też, iż wbrew twierdzeniom zażalenia A. S. w dniu 10 maja 2010 r. otrzymała odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej (k. 96 akt sądowych).
Ponadto skarżąca, mimo braku takiego obowiązku po stronie Sądu, została powiadomiona o konieczności uiszczenia opłaty kancelaryjnej, jej wysokości oraz rygorze ściągnięcia na wypadek jej nieopłacenia (dowód: protokół rozprawy w WSA w Gliwicach z dnia 4 lutego 2010 r.).
Na marginesie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek A. S. o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu od powyższego postanowienia. Powyższej czynności jednak nie dokonała.
W świetle powyższych ustaleń, stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym zarządzeniu jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe NSA orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.