Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 394/12 odmówił sprostowania sentencji wyroku z dnia 27 listopada 2012 r.
Sąd wskazał, że w/w wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Zgierz z dnia 24 lutego 2011 roku w zakresie § 20 i § 21 oraz rysunku planu w zakresie terenu oznaczonego symbolami 1Zlz i 2Zlz.
Pismem z dnia 14 maja 2013 roku pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o sprostowanie sentencji wyroku poprzez dopisanie w punkcie 1 wyroku po słowach: "1Zlz i 2Zlz" słowa: "1Zls". W motywach wniosku jego autorka wyjaśniła, że w sentencji Sąd stwierdził nieważność § 20 i § 21 zaskarżonej uchwały. Paragrafom tym odpowiadają załączniki graficzne planu oznaczone symbolami 1Zlz, 2Zlz i 1Zls. W motywach wyroku Sąd podniósł, iż zaskarżona uchwała w odniesieniu do trzech wymienionych załączników graficznych podlega unieważnieniu, podobnie jak odpowiadająca im część tekstowa, czyli § 20 i § 21 uchwały. Natomiast w sentencji wyroku pominięto słowo: "1Zls", które odnosi się do jednej z trzech części graficznych uchwały wymienionych w jej § 20 i § 21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w rozumieniu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Przedmiotem sprostowania, co wprost wynika z treści powołanego przepisu, mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć przykładowo oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać w szczególności na mylnej pisowni, przekręceniu wyrazu, niewłaściwym użyciu, czy błędzie gramatycznym.
Błąd rachunkowy polega natomiast na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Inna oczywista omyłka może polegać np. na wadliwej nazwie orzeczenia. Oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Nie jest kontestowane zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie, że sprostowanie orzeczenia w żadnym razie nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 roku, II GSK 346/10, orzeczenia.nsa.gov.pl oraz T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2012, str. 815 i nast.). Nie podlega zatem sprostowaniu np. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub jego części.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca domaga się sprostowania oczywistej omyłki poprzez dopisanie w punkcie pierwszym wyroku po słowach: "1Zlz i 2Zlz" słowa: "1Zls". Wniosek strony w tak określonym zakresie, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie, a to z tego względu, że zmierza on do zmiany treści rozstrzygnięcia zawartego w wyroku z dnia 27 listopada 2012 roku. Sąd zwrócił uwagę, iż w trakcie rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik strony skarżącej w osobie adwokata sprecyzował skargę w ten sposób, iż wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 20 i § 21 oraz rysunku planu w zakresie terenu oznaczonego symbolami 1Zlz i 2Zlz. Okoliczność tę potwierdza protokół rozprawy, którego treść nie była kwestionowana przez wskazanego pełnomocnika. Uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Sąd stwierdził nieważność zapisów uchwały, które kontestowała strona.
W tej sytuacji dopisanie w sentencji wyroku słowa: "1Zls", zgodnie z niniejszym wnioskiem strony, w ocenie Sądu, nie mieści się w ramach sprostowania sentencji wyroku, bowiem zmierza do zmiany treści rozstrzygnięcia Sądu. Na skutek uwzględnienia wniosku doszłoby do rozszerzenia rozstrzygnięcia zawartego w wyroku o dodatkowy symbol określony w planie miejscowym. Taka modyfikacja treści rozstrzygnięcia nie może być traktowana jako niedokładność, błąd pisarski albo rachunkowy, ani jako inna oczywista omyłka.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył M. W., zaskarżając postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 156 § 1 p.p.s.a. przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że pominięcie w sentencji orzeczenia symbolu "1Zls" nie jest oczywistą omyłką podlegającą sprostowaniu;
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przedstawienie stanu sprawy, niepełne wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych podjętego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.).
Zarzuty zażalenia sprowadzają się do wykazania, że pominięcie w sentencji orzeczenia symbolu "1Zls" stanowi oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu. Skarżący wywodzi, że w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zapis zaskarżonej uchwały w § 20 określa szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1ZLs, a w § 21 szczegółowe warunki dla terenu oznaczonego symbolami 1ZLz i 2 ZLz. Z kolei w pkt 1 wyroku Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 20 i § 21, bez wyłączeń. Zdaniem skarżącego skoro ustalenia planu w zakresie terenu oznaczonego symbolem 1ZLs są integralną częścią § 20 planu, nieuwzględnienie tego symbolu stanowi błąd pisarski Sądu polegający na niezamierzonym opuszczeniu wyrazu "1Zls", który powinien zostać skorygowany w trybie sprostowania sentencji wyroku, zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a.
Wskazać należy, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, dotyczące np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Korekta orzeczenia jest możliwa wówczas, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.
Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2010, Wyd. 4, s. 375).
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że dopisanie w sentencji wyroku słowa: "1Zls" nie mieści się w granicach art. 156 § 1 p.p.s.a., bowiem zmierza do zmiany treści rozstrzygnięcia Sądu. Na skutek uwzględnienia wniosku doszłoby do rozszerzenia rozstrzygnięcia zawartego w wyroku o dodatkowy symbol określony w planie miejscowym. Tym samym zmiana, której domaga się skarżący, nie stanowiłaby sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyłaby merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, taka modyfikacja treści rozstrzygnięcia nie może być traktowana jako niedokładność, błąd pisarski albo rachunkowy, ani jako inna oczywista omyłka. Wywodzona zaś przez skarżącego okoliczność sprzeczności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.
Zupełnie oderwany od przedmiotu sprawy jest natomiast wywód Sądu dotyczący okoliczności sprecyzowania skargi przez pełnomocnika skarżącego w trakcie rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, jednakże błędne uzasadnienie Sądu w tym zakresie nie miało wpływu na prawidłowość dokonania oceny co do możliwości zastosowania w niniejszej sprawie trybu przewidzianego w art. 156 § 1 p.p.s.a.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.