Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu zażalenia W. M., w pkt 1 uchylił pkt 3 wyroku z dnia 31 marca 2011 r., w pkt 2 zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 817 tytułem zwrotu kosztów postępowania, w pkt 3 oddalił wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego.
Odnosząc się do zawartego w treści zażalenia wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesionym zażaleniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, iż nie może on zostać uwzględniony, albowiem brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie tego typu kosztów między stronami. Przypomnieć bowiem należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania we własnym zakresie (art. 199 p.p.s.a.). W szczególności podstaw tych nie ma w przepisach p.p.s.a. dotyczących zażalenia, a w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie mogą ich stanowić przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, Warszawa 2010, str. 511, post. NSA z dnia 24.06.2010 r., II OZ 594/10 opubl. www.cbois.nsa.gov.pl, post. NSA z dnia 9.03.2010 r. sygn. akt I GZ 52/10, Lex nr 604341).
Na powyższe postanowienie w zakresie pkt 3 skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że WSA w Poznaniu dokonał wadliwej oceny, że w przypadku uwzględnienia w całości zażalenia w trybie autokontroli, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, stronie żalącej nie przysługuje zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, gdyż brak jest podstaw do orzekania o zwrocie kosztów takiego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i w literaturze przyjęto, że koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 p.p.s.a (vide: postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2009 r., II OZ 1075/09 oraz z dnia 11 stycznia 2010 r., II OZ 1160/09). Oznacza to, ze koszty te powinny być zasądzone w orzeczeniu kończącym postępowanie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 510). Tego rodzaju orzeczeniem jest zaskarżone postanowienie z dnia 31 maja 2011 r. Sąd powinien był więc zasądzić koszty postępowania wywołanego zażaleniem na postanowienie zawarte w wyroku z dnia 31 marca 2011 r. w zakresie kosztów postępowania. Odnosząc się natomiast do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji. Koszty te powinny być więc również zasądzone w orzeczeniu kończącym postępowanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.