Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej M. O. wstrzymania wykonania decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymującej w mocy (poza częścią dotyczącą terminu wykonania obowiązku) decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r., którą nakazano E. J., S. D. i M. O. wykonanie robót budowlanych – w celu zabezpieczenia budynku mieszkalnego, będącego w złym stanie technicznym: tymczasowego ogrodzenia uniemożliwiającego dostęp osób postronnych do budynku wraz z oznaczeniem tablicami ostrzegawczymi o grożącym niebezpieczeństwie, daszku ochronnego nad przejściem dla pieszych, wzmocnienia fundamentów, uszczelnienie pęknięć ścian, przemurowanie uszkodzonego narożnika budynku, uszczelnienie otworów okiennych i naprawy nieszczelności pokrycia dachowego.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazano, że jej wykonanie narazi skarżącą na nieuzasadnione wydatki, których nie będzie w stanie odzyskać, a ponadto narazi ją na uszczerbek utrzymania koniecznego skarżącej i jej rodziny.
Podejmując skarżone rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżąca nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Wniosek ograniczył się do ogólnego wskazania, że wykonanie decyzji narazi skarżącą na nieuzasadnione wydatki, których nie będzie w stanie odzyskać oraz na uszczerbek utrzymania koniecznego skarżącej i jej rodziny. W piśmie z dnia 3 października 2016 r. skarżąca dodała, że wstrzymanie wykonania decyzji uchroni ją przed niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych, finansowych, psychicznych, zastosowanych środków przymusu i innych w tej chwili nie do przewidzenia włącznie z naruszeniem jej dobrego imienia jako osoby nie przestrzegającej prawa.
Argumenty te nie zostały poparte konkretnymi okolicznościami odnoszącymi się do przesłanek wstrzymania, a inne nie mogą zostać uwzględnione, gdyż nie odnoszą się do tych przesłanek (skutki psychiczne, zastosowanie środków przymusu, naruszenie dobrego imienia skarżącej jako osoby przestrzegającej prawo). W niniejszej sprawie brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia ocenę, czy wydanie decyzji spowoduje skutek w postaci pojawienia się przesłanek wstrzymania, a zwłaszcza powstanie znacznej szkody.
Sąd wskazał również, że inne argumenty związane z zasadnością skierowania obowiązku do skarżącej nie mogą być badane na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż dotyczą merytorycznych kwestii związanych z zasadności skargi.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. O., wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżącej Sąd nie zajął żadnego stanowiska co do okoliczności, że nie jestem ani właścicielem, ani posiadaczem, ani użytkownikiem przypisywanej jej nieruchomości, a chcąc ustalić, kto jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, posiadaczem, użytkownikiem musiałaby ponieść wydatki związane z przejazdami do miejscowości odległej o kilkaset kilometrów od miejsca zamieszkania. Tymczasem jedynym jej źródłem utrzymania się jest handel na targowisku, z którego uzyskuje dochody ledwo wystarczające na minimalne, bieżące utrzymanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżąca nie wskazała na żadne takie okoliczności, które uzasadniałyby możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Również okoliczności wskazane w zażaleniu albo dotyczą prawidłowości samej decyzji, która na tym etapie postępowania nie jest oceniana – odnośnie prawidłowości ustalenia podmiotów, na które nałożono skarżoną decyzją obowiązki, albo nie zostały poparte żadnymi wiarygodnymi dokumentami, które wskazywałyby na rzeczywistą sytuację skarżącą – odnośnie kosztów wykonania przedmiotowych robót budowlanych. Aktualna pozostaje zatem ocena Sądu pierwszej instancji, że uzasadnienie wniosku, podobnie, jak i rozpoznawanego zażalenia, w żaden sposób nie wyjaśnia, czy zachodzi możliwość powstania niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Jednocześnie wyjaśnić trzeba, iż przedstawiona na etapie postępowania zażaleniowego dokumentacja odnosi się do kwestii związanych z postępowaniem egzekucyjnym, które nie są przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, a tym samym nie mogą wpływać na ocenę rozpatrywanego wniosku.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.