Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przedstawił do rozpoznania zażalenie J. Ł. na postanowienie tego Sądu z dnia 15 lutego 2005 r. odmawiające przyznania prawa pomocy J. Ł. w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 10 września 2004 r. w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, iż wcześniejszym postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r. odmówiono dopuszczenia J. Ł. do udziału w postępowaniu jako pełnomocnika skarżącej. W tym stanie rzeczy wniosek J. Ł. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata nie może być uznany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy M. J. jako stronie, ponieważ zamiarem J. Ł. jest przyznanie jemu prawa pomocy. Skoro zaś J. Ł. nie jest stroną nie przysługuje mu uprawnienie do uzyskania dla siebie prawa pomocy, na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.).
W zażaleniu na to postanowienie J. Ł. kwestionuje stanowisko Sądu, iż nie jest stroną w sprawie o wymeldowanie M. J. ponieważ, jego zdaniem, jest spadkobiercą (współwłaścicielem) domu, z którego została wymeldowana M. J. a ponadto M. J. upoważniła go do występowania w charakterze pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem, z dnia 2 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił dopuszczenia do udziału w tej sprawie J. Ł. jako pełnomocnika skarżącej M. J., ponieważ nie może on być pełnomocnikiem skarżącej. Zażalenie J. Ł. na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 7 stycznia 2005 r., a kolejne pismo J. Ł. nazwane zażaleniem zostało pozostawione bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 24 maja 2005 r. Natomiast zawarty w tym piśmie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata WSA rozpoznał zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lutego 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. W przytoczonych okolicznościach sprawy jest oczywiste, że stroną skarżącą, osobą, która wniosła skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 10 września 2004 r. jest M. J.. Wynika to jednocześnie ze skargi napisanej przez J. Ł., który wyraźnie stwierdza, że zaskarża decyzję w imieniu M. J..
W tym stanie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie miał podstawy do przyjęcia, iż J. Ł. zamierza występować w tej sprawie jako pełnomocnik skarżącej, a nie jako uczestnik postępowania, którego interesu prawnego dotyczy wynik postępowania. Skoro zaś prawo pomocy może być przyznane stronie (uczestnikowi postępowania, któremu przysługują prawa strony) to zaskarżonym postanowieniem trafnie odmówiono przyznania prawa pomocy J. Ł. na podstawie art. 243 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.