Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 804/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi D.W., M.W., J.W. i M.W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia wykonania nałożonego obowiązku, odrzucił zażalenie skarżących na własne postanowienie z dnia 1 grudnia 2014 r. odrzucające skargę kasacyjną.
Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Pismem z dnia 5 października 2013 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ww. decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W toku postępowania pismem z dnia 20 lipca 2014 r. (data wpływu 22 lipca 2014 r.) D.W. i M.W. złożyli wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie szeregu sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w tym sędziego WSA Mieczysława Górkiewicza (k. 127).
Wniosek ten nie został rozpoznany.
Następnie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie przez D. W., M.W., J.W. i M.W. skargę z powodu jej nieopłacenia.
Od powyższego postanowienia D.W. i M.W. wywiedli skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wywiedzioną skargę kasacyjną z uwagi na sporządzenie jej osobiście przez wnoszących ten środek odwoławczy, zamiast przez profesjonalny podmiot wymieniony w art. 175 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Pismem z dnia 3 stycznia 2015 r. sporządzonym i podpisanym osobiście skarżący D.W. i M.W. oraz J.W. i M.W. złożyli zażalenie na ww. postanowienie.
W ocenie Sądu pierwszej instancji wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Wbrew bowiem dyspozycji art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie to zostało sporządzone przez skarżących osobiście, mimo prawidłowego pouczenia stron o terminie i sposobie wniesienia zażalenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący D.W. i M.W. podnosząc, że jest ono niesprawiedliwe i rażąco narusza ich prawo do kasacji. Podnieśli także, że Sąd orzekał w sprawie mimo wniosku o wyłączenie, co powoduje, że wydane postanowienia są nieważne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, bowiem uzasadniony jest zarzut nieważności postępowania o którym mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy w toku niniejszego postępowania D. i M.W. złożyli wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (data wpływu 22.07.2014 r.), w tym sędziego WSA Mieczysława Górkiewicza będącego sędzią sprawozdawcą w sprawie. W przypadku złożenia przez stronę wniosku o wyłączenie sędziego (sędziów) przepis art. 20 § 3 P.p.s.a. zakazuje sędziemu (sędziom) którego wniosek dotyczy podejmowania czynności w sprawie, za wyjątkiem tych niecierpiących zwłoki, tj. takich których niedokonanie naraziłoby stronę na szkodę, uniemożliwiając lub utrudniając właściwe rozstrzygnięcie sprawy. Taką czynnością niecierpiącą zwłoki z pewnością nie jest wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wyłączenie objętych nim sędziów.
Tymczasem w niniejszej sprawie, mimo zakazu płynącego z art. 20 § 3 P.p.s.a., sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz brał udział w wydaniu szeregu postanowień wydanych w tej sprawie, tj. zaskarżonego postanowienia z dnia 4 lutego 2015 r., jak również wydanych w granicach tej sprawy postanowień z dnia 1 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej i z dnia 27 sierpnia 2014 r. o odrzuceniu skargi. Taka sytuacja stanowi o pozbawieniu skarżących D.W. i M.W. możności obrony swoich praw, albowiem w sprawie rozpoznawał sędzia co do którego nie rozpoznano wniosku stron o wyłączenie, co jest równoznaczne z zaistnieniem przesłanki wynikającej z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.
Dlatego na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 135 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a. jak też art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie z dnia 4 lutego 2015 r. oraz wydane w sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej i z dnia 27 sierpnia 2014 r. o odrzuceniu skargi.