Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1319, odrzucił skargę kasacyjną P. R. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. WSA w Łodzi oddalił skargę P. R. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej – adwokat A. Z. w dniu 1 kwietnia 2014 r.
W dniu 25 kwietnia 2014 r. skarżąca zwróciła się do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Jednocześnie poinformowała Sąd o wypowiedzeniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. pełnomocnictwa udzielonego adwokat A. Z..
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej, postanowieniem z dnia 22 lipca 2014 r. odmówił jej przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
W dniu 5 grudnia 2014 r. P. R. reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego P. S. wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 4 marca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. WSA w Łodzi odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 253/15, oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 16 grudnia 2014 r.
Dalej Sąd wskazał, że wynikający z art. 177 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegł od dnia 2 kwietnia 2014 r. do dnia 2 maja 2014 r. i upłynął bezskutecznie. Skarga kasacyjna została wniesiona przez pełnomocnika strony skarżącej w dniu 5 grudnia 2014 r., a więc z uchybieniem terminu. Wprawdzie pełnomocnik skarżącej wnosił o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże wniosek ten z uwagi na uchybienie terminu do jego złożenia został przez tutejszy sąd odrzucony. W tej sytuacji złożenie skargi kasacyjnej po upływie 30-dniowego terminu uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu i obliguje sąd do odrzucenia skargi kasacyjnej.
Z tego względu Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 177 § 1 p.p.s.a. przez niesłuszne uznanie, że skarga kasacyjna została wniesiona z przekroczeniem terminu.
Zdaniem skarżącej w sprawie nie doszło do uchybienia terminu, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał (postanowienie z dnia z 14 września 2011 r.,sygn. akt I OZ 666/2011), że przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej ustaje w dniu, w którym adwokat (radca prawny, doradca podatkowy, rzecznik patentowy) miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. Podsumowaniem tej linii orzecznictwa stało się postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 651/07, w którym podkreślono, że art. 177 § 1 nie różnicuje terminu w zależności od tego, czy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika przez siebie wybranego czy też został on ustanowiony w ramach prawa pomocy. Powołano się przy tym na zasadę lege non distinguente nec nostrum est distinguere (tam, gdzie rozróżnień nie wprowadza ustawodawca, nie wolno ich wprowadzać interpretatorowi).
Dalej skarżąca odniosła się do krzywdzącego jej zdaniem odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie wskazanego wyżej terminu jest jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca działała w postępowaniu przez pełnomocnika, który otrzymał wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2014 r. oddalający jej skargę w dniu 1 kwietnia 2014 r., a więc to od tego dnia należy liczyć termin wskazany w art. 177 § 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została wniesiona 5 grudnia 2014 r., zatem po upływie 30 – dniowego terminu do jej wniesienia. Prawidłowo zatem Sąd Wojewódzki instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 P.p.s.a.
Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zażalenia nie odnosi się do istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazane przez pełnomocnika okoliczności miałyby znaczenie przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu, a to nie był przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej zakończone zostało prawomocnym postanowieniem z dnia14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 253/15, którym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 16 grudnia 2014 r. WSA w Łodzi o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.