Uzasadnienie
II OZ 653 / 09
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 maja 2009 r. wydanym przez Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w związku z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku, zobowiązano skarżącą Z. N. - R. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej ściągnięcia.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła Z. N. - R., wskazując, iż nie jest w stanie wnieść ww. opłaty w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył. co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Wysokość wskazanej wyżej opłaty określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Zgodnie z § 2 powyższego rozporządzenia, wysokość opłaty określono na kwotę 100 złotych za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczonym na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia.
W odniesieniu do argumentacji podniesionej w zażaleniu wskazać należy, iż z analizy akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia 25 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w -, a w pozostałym zakresie wniosek oddalono. Zażalenie na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, postanowieniem z dnia 24 października 2008 r. W wyniku ponownie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 25 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącej o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu i ustanowił dla skarżącej adwokata. Na to postanowienie nie złożono zażalenia.
Z powyższego wynika, więc iż skarżąca nie została zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych obejmującym zwolnienie jej z uiszczenia opłaty kancelaryjnej, o której mowa w zaskarżonym zarządzeniu.
Przedstawione wyżej względy pozwalają stwierdzić, że skarżone zarządzenie określające wysokość należnej w sprawie opłaty kancelaryjnej jest zasadne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.