Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1110/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną D.W., M.W., M.W. i J.W. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 22 października 2008 r. jako niedopuszczalną, albowiem sporządzoną, wbrew ustawowemu wymogowi przez strony osobiście.
Na skutek wniesionego przez D.W., M.W., J.W. i M.W. zażalenia na powyższe postanowienie, orzeczeniem z dnia 31 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił to zażalenie, wskazując, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z wymogiem zawartym w treści art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Tymczasem wniesione zażalenie zostało sporządzone przez stronę osobiście, zatem jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. podlegało odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli D.W., M.W., J.W. i M.W.
Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2011 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał M.W. i J.W. do uiszczenia solidarnie wpisu od wniesionego zażalenia na postanowienie z dnia 31 marca 2011 r. w wysokości 100 zł. Jako podstawę prawną żądania wskazano § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli D.W., M.W., J.W. i M.W. wskazując, że przedmiotowe zarządzenie jest bezzasadne, albowiem strona skarżąca była zwolniona z obowiązku uiszczenia opłat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podnieść należy, że obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego wniesione zażalenie jest zbadanie z urzędu, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione. Powyższe stanowi jedną z przesłanek dopuszczalności zażalenia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesione w niniejszej sprawie zażalenie przez D. i M. W. należało odrzucić, albowiem kwestionowane zarządzenie z dnia 3 czerwca 2011 r. nie było do nich skierowane. Zatem, skoro nie byli oni adresatami kontrolowanego zarządzenia, a uprawnienie do wniesienia zażalenia przysługuje jedynie tym osobom, których praw lub obowiązków dotyczy, to nie mieli uprawnień do jego skutecznego kwestionowania (porównaj: postanowienie NSA z dn. 12.05.2011 r., sygn. akt II OZ 384/11). Z tych przyczyn zażalenie wniesione przez D.W. i M.W., na podstawie art. 198 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalne. Dlatego też orzeczono jak w punkcie I sentencji.
Odnosząc się zaś do zażalenia wniesionego przez M.W. i J.W. stwierdzić należy, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie.
Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wyjątki od tej zasady wynikają z przepisów dotyczących kwestii zwolnienia od kosztów sądowych z mocy ustawy lub postanowienia sądu zwalniającego stronę z tego obowiązku. Stosowna opłata sądowa winna zostać uiszczona przy wniesieniu pisma do sądu. W przypadku złożenia pisma bez wniesienia należnej opłaty Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie siedmiu dni pod rygorem wskazanym w ustawie. Wysokość opłat uregulowana jest w treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawidłowo wezwał J.W. i M.W. do uiszczenia opłaty od zażalenia w wysokości 100 zł, albowiem powyższe znajduje umocowanie w treści art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 wyżej wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Odnosząc się zaś do argumentacji pełnomocnika J.W. i M.W., iż strona skarżąca była zwolniona od obowiązku uiszczenia opłaty, zatem wezwanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe, stwierdzić należy, iż argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy na mocy postanowienia Sądu I instancji z dnia 11 sierpnia 2009 r. prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych zostało przyznane tylko D.W. i M.W. Natomiast w aktach sprawy brak jest takiego postanowienia w stosunku do M.W. i J.W.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 198 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 2 sentencji.