Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r. WSA w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1349/17 ze skargi J. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. i wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Przesłanki do uwzględnienia wniosku nie stanowi sugerowane przez skarżącego niepozostawienie przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce.
Argumentacja strony dotycząca nieprawidłowości przy doręczeniu przesyłki nie została poparta żadnymi dowodami, a za taki dowód nie może być uznane oświadczenie strony o braku awiza, w kontekście z dowodu jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Skarżący oświadczył, że interweniował u operatora pocztowego, jednak na poparcie tych twierdzeń nie przedstawił żadnego dowodu. W tak ustalonych okolicznościach należało uznać, że operator pocztowy w sposób prawidłowy dokonał doręczenia zastępczego przesyłki zawierającej wezwanie z dnia 18 grudnia 2017 r., a w konsekwencji nieodbieranie przez skarżącego korespondencji wskazuje na brak dbałości o swoje interesy.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia oraz przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący podniósł, że Sąd powinien, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu i wystąpić do operatora pocztowego o wyjaśnienia okoliczności doręczenia zastępczego wezwania z 18 grudnia 2017 r. Operator pocztowy nie podjął żadnych czynności na skutek interwencji skarżącego, dlatego skarżący nie mógł przedstawić dowodów potwierdzających wadliwość działania w przedmiocie doręczenia korespondencji.
Skarżący podkreślił, że bezpośrednią przyczyną uchybienia przez skarżącego terminu był błąd pracownika operatora pocztowego doręczającego przesyłkę sądową. Na ogrodzeniu posesji skarżącego znajduje się skrzynka pocztowa, ale skarżący nie wszedł w posiadanie awiza, które zdaniem Sądu pozostawione zostało w skrzynce pocztowej, a tym samym nie otrzymał awiza pierwszego, jak i drugiego. Skarżący podkreślił, że w grudniu nigdzie nie wyjeżdżał, a listonosz oświadczył, iż działając w pośpiechu nie sprawdził, czy skarżący przebywa w domu, ale umieścił awiza w przerwach ogrodzenia, które następnie zaginęły. Wskazane okoliczności, w ocenie skarżącego, uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jest instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a.).
Ponadto, stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 [w:] CBOSA). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagający od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12).
Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając merytorycznie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisów uznał za prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku podstaw do jego uwzględnienia. Strona nie uprawdopodobniła bowiem, że uchybienie terminu do dokonania powyższych czynności nastąpiło bez jej winy. Skarżący zarówno we wniosku o przywrócenie terminu, jak i zażaleniu, nie podważył prawidłowości doręczenia zastępczego zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie uprawdopodobnił podnoszonych okoliczności o braku awiz i nieprawidłowym działaniu pracownika poczty.
Skarżący odwołał się do oświadczeń listonosza, jak również tego, że podjął interwencję u operatora pocztowego, nie poparł ich jednak żadnymi dowodami. Nie przedstawił dowodu potwierdzającego wniesienie reklamacji i sposobu jej rozstrzygnięcia, ani też np. pisemnego oświadczenia doręczyciela dotyczącego kwestii domniemanego niepozostawienia awiz w skrzynce pocztowej. Z tych powodów niczym niepoparte twierdzenia skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie.
W świetle przedstawionych powyżej okoliczności sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodnił, że zadbał w sposób należyty o własne interesy. Powyższe wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do dokonania określonych w wezwaniu czynności procesowych. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiada zatem prawu.
Z tych względów zażalenie, jako niezasadne podlegało oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a.