Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu Z. N. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia 14 października 2008 r., od którego skarga kasacyjna została oddalona postanowieniem NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 399/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. N., wniesioną przez jego pełnomocnika będącego radcą prawnym, z uwagi na nieuiszczenie należnego od niej wpisu stałego. Sposób uiszczania opłat sądowych należnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określony został w art. 219 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
Okoliczność, że skarżący poddaje w wątpliwość racjonalność ustawodawcy w określeniu formy uiszczania opłat sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym i kwestionuje konstytucyjności przepisów w tym zakresie nie usprawiedliwia nieuiszczenia wpisu. Fakt jednoczesnego uiszczenia przez pełnomocnika skarżącego w dniu wyjazdu na urlop wpisu od skargi i opłaty w postępowaniu przed sądem powszechnym, jak również podniesiony we wniosku zarzut niejasności przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie uzasadniają przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. podnosząc, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest skrajnie formalne. Zdaniem skarżącego, wadliwe jest stanowisko Sądu, że wątpliwości pełnomocnika co do racjonalności ustawodawcy w określeniu formy uiszczania opłat sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie usprawiedliwiają nienależytego wykonania obowiązku uiszczenia wpisu. Wprowadzenie dualizmu w zakresie form uiszczania opłat sprzyja omyłkom, których prawdopodobieństwo w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop, jest znacznie zwiększone z uwagi na presję czasu. Pełnomocnik skarżącego został ustanowiony dopiero w dniu 2 lipca 2008 r., w sytuacji gdy skarżący miał wątpliwości co do daty doręczenia skargi i w ogóle nie widział przedmiotowej decyzji Wojewody Łódzkiego, której kopię otrzymał dopiero pełnomocnik dnia 9 lutego 2008 r., zaś skargę wysłano dnia 15 lipca 2008 r. Ponadto sformułowanie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niejednoznaczne i nasuwa wątpliwości w zakresie interpretacji tego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący przytoczy okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawach pism wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokatów lub radców prawnych istnieje obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania lub jego odrzucenia (art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Obowiązek ten dotyczy w szczególności skargi, skargi kasacyjnej oraz zażalenia. W art. 219 § 2 p.p.s.a. określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej - gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepisy te zostały jednoznacznie sformułowane i nie nasuwają wątpliwości interpretacyjnych. Okoliczność, iż przepisy o uiszczaniu kosztów sądowych w postępowaniu cywilnym dopuszczają także inną formę opłaty (znaki opłaty sądowej) nie może usprawiedliwiać pomyłki profesjonalnego pełnomocnika w uiszczeniu wpisu w tej sprawie (naklejenie znaków opłaty sądowej w nienależytej wysokości).
Także fakt, iż pełnomocnik skarżącego w dniu dokonywania opłaty wybierał się na urlop nie może wpływać na zmianę stanowiska w tej sprawie. Twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi są w jego ocenie nieprecyzyjne i niejasne nie jest okolicznością wskazującą na brak winy strony w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zaniedbania profesjonalnego pełnomocnika nie mogą zatem usprawiedliwiać zarówno jego wątpliwości co do racjonalności ustawodawcy, klarowności przepisów jak i trudności organizacyjne.
Należy również wskazać, że Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się odnośnie do przepisów, których zgodność z Konstytucją skarżący obecnie kwestionuje. Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie są niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w przekroczeniu terminu, a zatem nie ma podstaw do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.