Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt IV SO/Po 6/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wymierzył Burmistrzowi Miasta i Gminy S. grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi Stowarzyszenia Z. z dnia 20 maja 2010 r.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 13 sierpnia 2010 r. pełnomocnik Stowarzyszenia Z. wniósł o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy S. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 20 maja 2010 r. wraz z aktami, to jest nie wykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."). We wniosku wskazano, iż skarga z dnia 20 maja 2010 r. dotyczyła bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy S. w załatwieniu podania z dnia 12 października 2009 r. w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej w procedurze uchwalania planu miejscowego, która, zdaniem wnioskodawcy, została wniesiona do organu w dniu 21 maja 2010 r. Do wniosku dołączono m.in. odpis skargi (zatytułowanej: "Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S."), opatrzonej własnoręcznym podpisem pełnomocnika oraz kserokopie: dowodu nadania przesyłki poleconej nr [...] w dniu 20 maja 2010 r. oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki przez organ w dniu 21 maja 2010 r..
W odpowiedzi na wezwanie Sądu o nadesłanie skargi Stowarzyszenia z dnia 20 maja 2010 r. na bezczynność organu, Burmistrz poinformował, że w dniu 21 maja 2010 r. wpłynęła do niego skarga Stowarzyszenia z dnia 20 maja 2010 r., ale na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Na dowód tego Burmistrz załączył kopię pierwszej strony tej skargi (zatytułowanej: "Skarga na bezczynność SKO w Poznaniu"), a także pozostałą korespondencję w przedmiotowej sprawie, w tym, oprócz pism wymienianych pomiędzy organem i Stowarzyszeniem, także pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2010 r. wraz z kopią zażalenia Stowarzyszenia z dnia 26 marca 2010 r. na bezczynność Burmistrza oraz odpowiedź Burmistrza z dnia 14 kwietnia 2010 r. na to pismo. Jednocześnie organ podkreślił, że ze względu na okoliczności sprawy pozostawał w zasadnym przekonaniu, iż Stowarzyszenie wnosi skargę na bezczynność SKO. Natomiast skargi Stowarzyszenia na bezczynność Burmistrza dotychczas nie otrzymał. Organ nadesłał wydruk z rejestru korespondencji przychodzącej do Urzędu z dnia 21 maja 2010 r., z którego wynika, że w tym dniu wpłynęła od Stowarzyszenia "skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność SKO dot. planu zagospodarowania terenu R.". Organ podniósł, że pismo to potraktował, zgodnie z jego treścią, jako skargę na bezczynność SKO, która została mu przesłana jedynie do wiadomości.
Pismem z dnia 29 października 2010 r. pełnomocnik Stowarzyszenia – w odpowiedzi na wezwanie Sądu do pełnego udokumentowania sposobu i daty wysłania przesyłki zawierającej skargę na bezczynność Burmistrza – nadesłał kserokopię skargi z dnia 20 maja 2010 r. (zatytułowanej "Skarga na bezczynność SKO w Poznaniu"), która, według oświadczenia pełnomocnika, została w tym samym dniu nadana przesyłką poleconą nr [...]. W nadesłanej kserokopii, zamieszczone w drugiej linii tytułu skargi słowa "na bezczynność SKO w Poznaniu" zostały odręcznie przekreślone; podobnie na stronie 2 w punkcie 3 skargi, rozpoczynającym się od słów "zasądzenie od SKO w Poznaniu...", wyrazy "SKO w Poznaniu" zostały przekreślone i w to miejsce odręcznie nadpisano słowo "Burmistrza". Zarazem nie zamieszczono na niej żadnej adnotacji, z której by wynikało, kiedy i przez kogo zostały te odręczne zmiany do treści skargi wprowadzone, a w szczególności, czy zmiany te figurowały również na oryginale skargi wysłanym do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SO/Po 9/10 odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż załączona do wniosku skarga na bezczynność Burmistrza nigdy do tego organu nie wpłynęła. Oznacza to, iż w sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia, co stanowi tzw. "nienazwaną" przyczynę niedopuszczalności skargi, skutkującą jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 121/11 uchylił zaskarżone orzeczenie wskazując, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonego postanowienia – odrzucenie skargi – a przedmiotem rozpoznania wynikającym z komparycji oraz z uzasadnienia postanowienia, z których wynika, że był nim wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie rzeczą Sądu pierwszej instancji było dokonanie oceny, czy skarżące Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S., która winna zostać przekazana do sądu administracyjnego stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a.
W wyniku ponownego rozpoznania wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt IV SO/Po 2/11 oddalił wniosek Stowarzyszenia Z. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy S. grzywny w trybie art. 55 P.p.s.a.
W ocenie Sądu, w aktach sądowych figurują trzy różne skargi Stowarzyszenia opatrzone datą [...] maja 2010 r. Pierwsza, załączona w odpisie przez pełnomocnika Stowarzyszenia do wszczynającego niniejsze postępowanie wniosku z dnia 13 sierpnia 2010 r. o wymierzenie Burmistrzowi grzywny, nosi tytuł "Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S.", a w punkcie 3 zawiera wniosek o "zasądzenie od SKO w Poznaniu" na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Druga skarga (kopia pierwszej strony skargi), została nadesłana przez organ i nosi tytuł "Skarga na bezczynność SKO w Poznaniu". Trzecia skarga, to przedłożona przy piśmie pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 29 października 2010 r. kserokopia "Skargi na bezczynność SKO w Poznaniu", zawierająca odręczne korekty polegające na: skreśleniu drugiej linii tytułu (tj. słów: "na bezczynność SKO w Poznaniu") oraz przekreśleniu w punkcie 3 słów "SKO w Poznaniu" i w to miejsce nadpisanie wyrazu "Burmistrza". Zarazem z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż żadna z wersji skarg przedłożonych Sądowi przez pełnomocnika Stowarzyszenia nigdy nie wpłynęła do tego organu. Przyznaje to pośrednio sam wnioskodawca, gdy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedzionej w niniejszej sprawie napisał, że omyłkowo w skardze na bezczynność (w wersji złożonej w organie) dwukrotnie odwołano się do "SKO w Poznaniu" zamiast do "Burmistrza Miasta i Gminy S.", a zarazem nie wspomina o poczynieniu jakichkolwiek skreśleń w treści tej skargi.
Zdaniem Sądu okoliczności rozpoznawanej sprawy nie uzasadniały wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. W świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że skarga, która według treści wniosku wszczynającego niniejsze postępowanie miała zostać wniesiona do organu w dniu 21 maja 2010 r. (tj. "Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S."), w rzeczywistości w tej dacie do organu nie wpłynęła. W tym dniu Burmistrz otrzymał skargę Stowarzyszenia "na bezczynność SKO w Poznaniu". Zważywszy, że w tamtym okresie zawisła przed SKO w Poznaniu sprawa z zażalenia Stowarzyszenia na niezałatwienie przez Burmistrza sprawy podania z dnia 12 października 2009 r. w terminie, niejednoznaczna treść skargi rzeczywiście mogła wprowadzić organ w błąd co do tego, przeciwko bezczynności którego z organów (SKO czy Burmistrza) została skierowana. Oznacza to, że nienadanie przez organ dalszego biegu skardze faktycznie przez Stowarzyszenie wniesionej było przede wszystkim wynikiem niedostatecznie starannego jej zredagowania przez skarżącego. Zatem nawet jeśliby dopatrywać się jakichś uchybień w działaniu organu w tej sprawie, to ich waga, a przede wszystkim stopień zawinienia organu, nie były na tyle znaczące, aby uzasadniały wymierzenie grzywny.
Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 493/11 uchylił zaskarżone orzeczenie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie ustalił czy pismo z dnia 21 maja 2010 r. które wpłynęło do Burmistrza Miasta i Gminy S. należy traktować jako skargę na bezczynność tego organu, czy też jako skargę na bezczynność SKO w Poznaniu. W aktach sprawy znajduje się jedynie kopia pierwszej strony skargi nadesłana przez organ przy piśmie z dnia 30 sierpnia 2010 r. Wprawdzie pismo z dnia 20 maja 2010 r. zostało zatytułowane "Skarga na bezczynność SKO w Poznaniu", jednakże w nagłówku wskazano, iż jest kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy S., dodatkowo z treści pisma wynika iż "dot. bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy S. w załatwieniu podania z dnia 12 października 2009 r." oraz że pełnomocnik stowarzyszenia wnosi o "wydanie stosownego orzeczenia przez Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiotowej sprawie (art. 31 § 2 k.p.a.) tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli (...)". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny nie posiadał oryginału pisma z dnia 20 maja 2010 r., ani jego kserokopii (poza pierwszą stroną pisma) dlatego też nie mógł ocenić charakteru tego pisma, czy stanowiło on skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. Wprawdzie w aktach sprawy znajdują się trzy wersje pisma z dnia 20 maja 2010 r. nadesłane przez pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia, jednak każda z nich różni się od kopii pierwszej strony pisma z dnia 20 maja 2010 r. nadesłanej przez organ.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie zastosował wskazań zawartych w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2011 r. i nie ustalił, jaki charakter ma pismo z dnia 20 maja 2010 r. złożone go organu (którego brak jest w aktach sprawy), czy stanowi ono skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S., czy też skargę na bezczynność SKO w Poznaniu, czy może pismo przekazane organowi do wiadomości (jak wskazuje na to Burmistrz Miasta i Gminy S.). Wojewódzki Sąd Administracyjny będąc związany orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2011 r., przed oddaleniem wniosku Stowarzyszenia powinien wezwać Burmistrza do przesłania do WSA skargi Stowarzyszenia z dnia 20 maja 2010 r., której wcześniej przesłano kopię pierwszej strony – w wyznaczonym terminie. Powyższe oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 153 P.p.s.a.
W zaskarżonym postanowieniu z dnia 24 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że pismem z dnia 19 sierpnia 2011 r., pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie akt sprawy, wezwał Burmistrza Miasta i Gminy S. do przesłania oryginału skargi Stowarzyszenia Z. dnia 20 maja 2010 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Burmistrza pismem z dnia 31 sierpnia 2011r. wyjaśnił, iż nie dysponuje oryginałem skargi Stowarzyszenia. Tym samym Sąd, wykonując zalecenia zawarte w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekł na podstawie zgromadzonych akt sprawy.
Sad pierwszej instancji przyjął, iż skarżący do wniosku załączył odpis skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w załatwieniu podania z dnia 12 października 2009 r. w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej – Stowarzyszenia Z. – w procedurze uchwalania planu miejscowego, która została wniesiona do organu (Burmistrza) w dniu 21 maja 2010 r. Powyższe pismo różni się treścią od pisma przesłanego przez skarżącego na wezwanie Sądu z dnia 26 października 2010 nagłówkiem (odpis załączony do wniosku w określony jako "skarga na bezczynność Burmistrza", w przekreślony nagłówek "skarga na bezczynność SKO" - pisma przesłanego na wezwanie Sądu) i pkt 3 (odpowiednio "zasądzenie od SKO w Poznaniu kosztów" i "zasądzenie od Burmistrza kosztów"). W kopii 1 strony skargi przesłanej przez organ wraz z odpowiedzią w nagłówku określono, iż pismo stanowi skargę na bezczynność SKO. Powyższe zdaniem Sądu oznacza, iż w piśmie przesłanym do organu faktycznie wpisano, iż jego przedmiotem jest skarga na bezczynność SKO w Poznaniu.
Zdaniem Sądu, fakt złożenia skargi za pośrednictwem Burmistrza, wynikające z treści pisma żądanie wydania stosownego orzeczenia przez Burmistrza, oraz opis na pierwszej stronie, iż złożone pismo dotyczy bezczynności Burmistrza w załatwieniu podania z dnia 12 października 2009 r. powoduje, że zasadnym jest przyjęcie, iż pomimo wskazania w nagłówku skargi przesłanej do organu, iż stanowi ona "skargę na bezczynność SKO" - pismo z dnia 20 maja 2010 r. stanowi faktycznie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. Uwzględniając więc niekwestionowany przez organ fakt nieprzekazania skargi, oznacza to, iż zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § P.p.s.a.
W ocenie Sądu, wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy S. grzywny w wysokości 300 zł będzie adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Nawet jeśli są po stronie organu uchybienia, to ich waga, a przede wszystkim stopień zawinienia organu, nie były na tyle znaczące, aby uzasadniały wymierzenie grzywny w większej wysokości.
W zażaleniu Burmistrz Miasta i Gminy S. zaskarżył w całości powyższe postanowienie, zarzucając mu:
- naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. poprzez wadliwe ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż do organu wpłynęła w dniu 21 maja 2010 r. skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. i w rezultacie nałożenie na organ za nieprzekazanie tej skargi sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie;
- naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędna wykładnię – art. 55 § 1 P.p.s.a. przez uznanie, iż nieprzekazanie skargi przez organ uzasadnia mu wymierzenie grzywny przewidzianej treścią art. 55 § 1 P.p.s.a. podczas gdy grzywna ta powinna być wymierzona tylko w takich okolicznościach, gdzie fakt uchybienia przez organ obowiązkom określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a. i jego wina nie budzą wątpliwości, a stopień zawinienia organu uzasadnia sięgnięcie po ten środek.
W oparciu o powyższe wniesiono o:
- zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i w konsekwencji oddalenie wniosku;
- ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia;
- zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz Organu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego organ.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdził, iż zarówno z nagłówki pisma opatrzonego datą 20 maja 2010 r., jak i z jego treści wynikało, że pismo to stanowi skargę na bezczynność SKO w Poznaniu, stąd też organ pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, iż otrzymane pismo stanowi kopię przedmiotowej skargi, którą wnioskodawca dostarczył organowi niejako "do wiadomości".
Wskazano nadto, że skoro powyższe pismo zostało sporządzone przez zawodowego pełnomocnika, należało zakładać, iż jego treść została sporządzona z profesjonalną starannością i odzwierciedla to, o co stronie w istocie chodziło. Nawet gdyby przyjąć, iż pismo otrzymane przez organ w dniu 21 maja 2010 r. stanowiło w istocie skargę na bezczynność Burmistrza, to okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają przypisać organowi jakiegokolwiek stopnia zawinienia. W znaczącej bowiem mierze do zaistniałej w niniejszym postępowaniu sytuacji przyczyniła się postawa samego wnioskodawcy. Nie dołożył on bowiem należytej staranności w redagowaniu pisma z dnia 20 maja 2010 r., poprzez oznaczenie w nagłówku oraz treści pisma, iż jest to skarga na bezczynność SKO w Poznaniu, podczas gdy intencją wnioskodawcy było skarżenie bezczynności Burmistrza. Wnioskodawca podejmował nadto wprowadzające w błąd działania, polegające na przedkładaniu sądowi odpisów skarg w różnych wersjach, które de facto do organu nigdy nie wpłynęły.
Zdaniem skarżącego, należy również uwzględnić fakt, że w momencie wpłynięcia do organu pisma w dniu 21 maja 2010 r., wnioskodawca był również stroną postępowania przed SKO w Poznaniu, stąd przekonanie organu, iż skarga na bezczynność dotyczy sprawy zawisłej przed SKO w Poznaniu.
Pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. Stowarzyszenie Z. wniosło o oddalenie zażalenia i zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 240 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, iż wniosek Stowarzyszenia Z. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy S. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 20 maja 2010 r. wraz z aktami był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 121/11 uchylił postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010 r., zaś postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 493/11 uchylił postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 23 marca 2011 r.
Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. obliguje organ do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.) jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie.
Sąd pierwszej instancji słusznie podkreślił, iż orzeczenie sądu ma jednak w powyższym zakresie charakter uznaniowy. Ustawodawca przewidział bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Powyższe oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu oraz, czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd zasadnie uznał, że złożenie skargi za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz wynikające z treści pisma żądanie wydania stosownego orzeczenia przez Burmistrza, jak również opis na pierwszej stronie, iż złożone pismo dotyczy bezczynności Burmistrza w załatwieniu podania z dnia 12 października 2009 r. powoduje, że pomimo wskazania w nagłówku skargi przesłanej do organu, iż stanowi ona "skargę na bezczynność SKO" - pismo z dnia 20 maja 2010 r. organ winien zakwalifikować jako skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. Pomimo że, pełnomocnik profesjonalny nie wykazał przy sporządzeniu pisma z dnia 20 maja 2010 r. należytej staranności, co mogło przyczynić się do powstania pewnych wątpliwości interpretacyjnych, jakkolwiek należy podkreślić, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie to nie zwalnia organu z odpowiedzialności za prawidłową kwalifikację otrzymanego pisma. Należyta staranność przy wykonywaniu obowiązków dotyczy nie tylko pełnomocnika, ale również organu, do którego pismo jest adresowane. Nagłówek pisma nie upoważnia organu do rezygnacji z wnikliwej i merytorycznej oceny jego treści. Jak już wskazano powyżej, pismo Stowarzyszenia Z. zawierało bowiem elementy, pozwalające na ocenę intencji wnioskodawcy. W związku z czym Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż pismo z dnia stanowiło skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz wymierzył organowi grzywnę w trybie art. 55 P.p.s.a., uznając, iż nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią organu stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.