Postanowienie NSA z 25 sierpnia 2011 r., II OZ 686/11

Wydany

25 sierpnia 2011 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 479/09 o odrzuceniu zażalenia

Skład

Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon

Sprawa

w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 479/09, odrzucił zażalenia M. L. na postanowienie z dnia 22 kwietnia 2010 r. o odrzuceniu zażalenia skarżącej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 maja 2010 r., doręczonym w dniu 14 maja 2010 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie 2 egzemplarzy odpisów zażalenia poświadczonych za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie przedłożyła odpisów zażalenia, co uzasadniało odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie. Podniosła, iż przyczyną niedopełnienia wymogów formalnych była obiektywna trudność w spełnieniu wezwania Sądu, ponieważ skarżąca nie miała w domu ani jednego egzemplarza zażalenia w związku z czym nie miała możliwości ich dosłania. Alternatywnie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do dokonania czynności i wykonanie przez sekretariat Sądu dwóch egzemplarzy zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny był uprawniony do odrzucenia zażalenia, którego brak formalny nie został przez stronę usunięty. Zaznaczyć trzeba, że w myśl art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że powinny być złożone odpisy zażalenia w ilości wymaganej dla doręczenia ich pozostałym stronom (art.47 § 1 p.p.s.a.)

Z akt sprawy wynika, że zarządzenie Przewodniczącego wydziału z 7 maja 2010 r., wzywające do złożenia odpisów zażalenia, zostało prawidłowo doręczone skarżącej wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania obowiązku. Nieusunięcie braku formalnego zażalenia w wyznaczonym terminie skutkować musiało jego odrzuceniem na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zauważyć ponadto trzeba, że nie było przeszkód proceduralnych, aby wezwać bezpośrednio skarżącą do usunięcia braku formalnego zażalenia skoro działała wówczas w postępowaniu osobiście.

Zgodnie z art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do Sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2010 r. poinformowała Sąd o cofnięciu pełnomocnictwa oraz wniosła o przekazanie do Okręgowej Izby Radców Prawnych wniosku o ustanowienie nowego pełnomocnika. Na podstawie zarządzenia z 15 marca 2010 r. skarżąca została pouczona, że Sąd nie pośredniczy w kontaktach między OIRP a stronami dla których został wyznaczony pełnomocnik z urzędu i wszelkie pisma skarżąca powinna kierować bezpośrednio do OIRP.

Przyjąć należy, że w ten sposób Sąd wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 6 p.p.s.a., a rzeczą skarżącej było podjęcie czynności stosownie do uzyskanego pouczenia.

Ponownie w treści postanowienia z dnia 22 kwietnia 2010 r. Sąd Wojewódzki stwierdził, że wniosek o ustanowienie innego pełnomocnika niż poprzednio wyznaczony, powinien być kierowany przez skarżącą bezpośrednio do Okręgowej Izby Radców Prawnych, gdyż kognicja Sądu w tym zakresie sprowadza się jedynie do przyznania stronie prawa pomocy. W tej sytuacji skuteczne było kierowanie pism sądowych bezpośrednio do skarżącej, która skorzystała ze wszystkich przysługujących na danym etapie postępowania środków zaskarżenia.

Istotne jest również to, że zaskarżone postanowienie, jak też wcześniejsze postanowienie z dnia 22 kwietnia 2010 r. dotyczą zażaleń składanych w związku z postanowieniem z dnia 15 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, sporządzonej osobiście przez skarżącą. Warto więc podkreślić, że ustanowiony przepisem art. 175 § 1 p.p.s.a. wymóg, aby skarga kasacyjna sporządzona była przez adwokata lub radcę prawnego ma charakter materialnoprawny i nie podlega tym samym sanowaniu. W efekcie tego brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu. Sporządzenie zatem skargi kasacyjnej przez stronę stanowi nieusuwalną wadliwość skargi kasacyjnej.

Z powyższego wynika, że nawet działania profesjonalnego pełnomocnika nie mogłyby doprowadzić do podważenia postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez skarżącą. Natomiast wyznaczony w późniejszym toku postępowania pełnomocnik może w zaistniałym stanie sprawy skorzystać ewentualnie z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.

Na marginesie należy zauważyć, że skarżąca składając osobiście skargę kasacyjną jednocześnie podała w piśmie z dnia 3 lutego 2010 r., iż "nowo ustanowiony pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do zaskarżenia wyroku Sądu I instancji".

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.