Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 446/08, odmówił M. G. przyznania prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych.
W uzasadnieniu Sąd podał, że zgodnie z informacjami wskazanymi przez skarżącą nie posiada ona majątku i utrzymuje się z renty w wysokości 540,09 zł miesięcznie, zaś stan zdrowia nie pozwala jej na podjęcie pracy. Miesięczne koszty utrzymania wynoszą: opłata za mieszkanie [...] zł, kupno leków i rehabilitacja –[...] zł, opłaty za RTV i telefon – [...] zł, a koszty energii elektrycznej to wydatek ok. [...] zł. W złożonym formularzu PPF skarżąca zamieściła informację, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dorosłą córką i mężem wskazując, że miesięczne wynagrodzenie męża wynosi ok. [...] – [...] zł. Na wezwanie Sądu o przedłożenie dodatkowych dokumentów wykazujących dochody córki i męża skarżąca oświadczyła, że prowadzą oni oddzielne gospodarstwo i dysponują swoimi finansami. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że M. G. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, że fakt opłacania za mieszkanie przez osoby jej najbliższe nie oznacza, że to ona posiada ich pieniądze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 244 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do uzyskania pomocy prawnej przez wyznaczonego adwokata lub radcę prawnego bez ponoszenia kosztów ich wynagrodzenia oraz wydatków. Przyznanie prawa pomocy wchodzi w rachubę, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (zakres całkowity) lub pełnych kosztów postępowania (zakres częściowy) bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Z przytoczonych przepisów wynika, że osobę ubiegającą się o prawo pomocy obciąża obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie jej tego prawa w zakresie całkowitym lub częściowym. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie sądu, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).
W świetle powołanych przepisów oraz mając na uwadze, że oświadczenie o dochodach skarżącej zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy było niewystarczające i budziło wątpliwości, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącą w trybie art. 255 p.p.s.a. o nadesłanie dokumentów potwierdzających jej sytuację materialną. Skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku; nie nadesłała bowiem dokumentów potwierdzających wysokość dochodów uzyskiwanych przez jej męża i córkę. Uznać zatem należy, że skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z powyższych przyczyn zażalenie należało uznać za nieuzasadnione.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.