Uzasadnienie
Skarżąca M. G. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. obejmującym zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżąca wskazała, że nie posiada majątku i utrzymuje się z renty w wysokości 540,09 zł miesięcznie oraz że z uwagi na swój stan zdrowia nie może podejmować żadnego zatrudnienia. Wyliczając swoje miesięczne koszty utrzymania skarżąca podała, że opłata za mieszkanie wynosi 445 zł, kupno leków i koszty rehabilitacji w łącznej kwocie 300 zł, opłaty za RTV i telefon wynoszą 170 zł, a koszty energii elektrycznej to ok. 120 zł (pismo skarżącej k. 35 – 36). W złożonym wniosku na doręczonym przez sąd urzędowym formularzu, w którym m. in. zawarte jest pouczenie o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych informacji, skarżąca w rubryce przeznaczonej na wpisanie dochodów osób z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wymieniła dorosłą córkę i męża oraz podała, że miesięczne wynagrodzenie męża wynosi ok. 2300 – 2400 zł. Następnie skarżąca dwukrotnie wzywana i na zarządzenie referendarza i na zarządzenie sędziego do przedłożenia wymienionych w zarządzeniach dokumentów wykazujących dochody córki i męża uchyliła się od wykonania powyższego oświadczając, że osoby te prowadzą oddzielne gospodarstwo i dysponują swoimi finansami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Wykazanie tej okoliczności było zależne od prawidłowego wykonania przez skarżącą kierowanych do niej zarządzeń. Składanie przed sądem w różnych pismach sprzecznych ze sobą oświadczeń (w tym przypadku odnoszących się do wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego z innymi członkami rodziny) zawsze powoduje utratę wiarygodności tych oświadczeń. Nie można przyjąć, że skarżąca utrzymuje się wyłącznie z otrzymywanej renty. Wymienienie miesięcznych kosztów utrzymania skarżącej jednoznacznie dowodzi, że są one ponoszone przez wszystkich członków zamieszkującej wspólnie ze skarżącą jej najbliższej rodziny. Także w zażaleniu na zarządzenie o ustaleniu wpisu sądowego (k. 10) skarżąca wyjaśniała, że w jej kosztach utrzymania uczestniczy rodzina. Oznacza to, że oświadczenia skarżącej o prowadzeniu odrębnych gospodarstw przez członków jej rodziny są po prostu nieprawdziwe.
Zatem ubiegając się o przyznanie prawa pomocy skarżąca winna przedłożyć takie dokumenty i złożyć takie oświadczenia, jakich zażądał od niej sąd celem ustalenia czy rzeczywiście nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jak wymaga tego wskazany na wstępie przepis prawa. Przyznając prawo pomocy i wydatkując na ten cel publiczne środki Sąd musi być przekonany, że pomoc ta jest przyznana właściwie. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że nie zawsze osoby, które otrzymują rentę, czy nawet takie, które nie mają żadnych własnych dochodów należą do osób najuboższych w społeczeństwie. Bywa tak, że pozostają one na utrzymaniu innych pracujących i dobrze zarabiających członków rodziny.
Zatem nie jest możliwe przyznanie prawa pomocy osobie w odniesieniu do której Sąd nie ma należytego rozeznania w kwestii jej sytuacji materialnej z tego względu, że osoba ta nie wskazała w toku rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy koniecznych danych.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.