Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 października 2011 r. J. N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie J. N. wniosła zażalenie pismem z dnia 27 grudnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 r. odrzucił zażalenie J. N. na postanowienie z dnia 14 grudnia 2010 r.
J. N. pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 11 stycznia 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia "zażalenia na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r." Następnie pismem z dnia 14 marca 2011 r. skarżąca sprecyzowała pismo z dnia 19 stycznia 2011 r. wskazując, iż należy je traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 grudnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 29 marca 2011 r., na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, skarżąca jako przyczynę zwłoki podała, iż w dniu 27 grudnia 2010 r. dowiedziała się o wydaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2010 r. Oznacza to, iż określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. 7 dniowy termin upłynął w dniu 3 stycznia 2011 r., dlatego też wniosek skarżącej z dnia 19 stycznia 2011 r. nadany w dniu 21 stycznia 2011r. należało uznać za spóźniony.
Jednocześnie odnosząc się do argumentacji J.N. wskazującej na fakt zmiany adresu zamieszkania i doręczenia korespondencji sądowej na niewłaściwy adres do rąk A. N. Sąd wskazał, że skarżąca w skardze wskazała adres w S. przy ul [...]. Na powyższy adres przesyłana była cała korespondencja sądowa, która odbierana była przez skarżącą osobiście lub przez domowników. Pod tym adresem skarżąca odebrała m.in. odpis postanowienia Sądu z dnia 14 grudnia 2010r. Z opisu znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 410 akt.) wynika bowiem, iż powyższe pismo doręczono osobiście adresatowi pisma tj. Joannie Nowik.
Ponadto wskazać należy, iż skarżąca została pouczona, o obowiązku informowania Sądu o każdej zmianie adresu. Oznacza to, iż przyjmując nawet doręczenie pisma A. N. (wbrew treści zwrotnego potwierdzenia odbioru), skarżąca nie może podnosić argumentu wadliwego przesłania korespondencji na zły adres. Skarżąca dopiero w piśmie z dnia 19 stycznia 2011r. wskazała bowiem adres w S. przy ul. [...].
J. N., pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 29 marca 2011 r. zarzucając naruszenie art. 85, art. 83 § 1 i 2, art. 87 § 1, 2 i 4 oraz art. 88 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę okoliczności niniejszej sprawy oraz błędna interpretację wskazanych przepisów. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż adresem zamieszkania skarżącej jest [...]. Skarżąca taki adres podała na potwierdzeniu nadania i potwierdzeniu odbioru w Urzędzie pocztowym. W Skrzynkach nigdy nie odbierała jakichkolwiek korespondencji, a na potwierdzeniach odbioru podpis składała A. N. Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie można mówić o prawidłowym doręczeniu pisma, a przez to wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Dodatkowo wskazano, iż Sąd w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa zinterpretował zażalenie skarżącej oraz pismo z dnia 14 marca 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała zostać dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy niniejszej należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2011 r. został złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. tak jak orzekł Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia 29 marca 2011 r. Przede wszystkim należy zauważyć, iż skarżąca w piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r. podniosła, iż o postanowieniu z dnia 14 grudnia 2010 r. dowiedziała się w dniu 27 grudnia 2010 r. o czym świadczy również dołączone oświadczenie A. N. Dlatego też, za miarodajną datę od której należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należy uznać dzień 27 grudnia 2010 r. oznacza to, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 3 stycznia 2011 r. W związku z powyższym, nadanie wniosku o przywrócenie terminu (pismo z dnia 19 stycznia 2011 r.) w dniu 21 stycznia 2011 r. należy uznać za spóźnione.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w związku z wątpliwościami interpretacyjnymi pisma z dnia 19 stycznia 2011 r. zwrócił się do skarżącej z wezwaniem o jego sprecyzowanie poprzez wskazanie czy pismo to należy traktować jako zażalenie na postanowienie z dnia 11 stycznia 2011 r. czy też jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2010 r. Skarżąca jednoznacznie wskazała w piśmie z dnia 14 marca 2010 r., iż pismo z dnia 19 stycznia 2011 r. należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 14 grudnia 2010 r.
Dodatkowo należy zauważyć, skarżąca w skardze z dnia 25 października 2010 r. oraz w zażaleniu z dnia 27 grudnia 2010 r. jako adres korespondencyjny wskazała ul. [...] w S. Dopiero w piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r. skarżąca poinformowała Sąd o nowym adresie korespondencyjnym w S. ul. [...]. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej iż prawidłowy adres do korespondencji podała na potwierdzeniu nadania i potwierdzeniu odbioru należy zauważyć, iż Sąd nie posiada w/w dokumentów, gdyż zarówno dowód nadania skargi jak i potwierdzenie jej odbioru są dokumentami które otrzymuje skarżąca, a nie Sąd. Dopiero do pisma z dnia 19 stycznia 2011 r. skarżąca dołączyła kopię dowodu nadania skargi w którym wskazany był adres korespondencyjny w S. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.