Postanowienie NSA z 21 lipca 2015 r., II OZ 697/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. i S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 318/14 o odrzuceniu zażalenia B. B. i S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 318/14 o odrzuceniu skargi kasacyjnej B. B. i S. B.

Sprawa

w sprawie ze skargi B. B. i S. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Łuczaj przewodniczący

Uzasadnienie

II OZ 697/15

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 318/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie B. B. i S. B. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 10 listopada 2014 r.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że postanowieniem z dnia 10 listopada 2014 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną B. B. i S. B. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. o odrzuceniu skargi na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, a ponadto zarządził pozostawienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi bez rozpoznania. W dniu 1 grudnia 2014 r. skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 10 listopada 2014 r., wyjaśniając przyczyny niedochowania terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Domagali się od Naczelnego Sądu Administracyjnego pozytywnego ustosunkowania się do ich prośby (k. 69, 70, 76, 77, 79). Ponadto w tej samej dacie złożyli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie 100 zł (k. 78). Następnie skarżący uzupełnili braki formalne zażalenia poprzez terminowe nadesłanie wymaganej liczby jego odpisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podał, że przy doręczeniu postanowienia z dnia 10 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z zarządzeniem o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania pouczono strony, że na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie (do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem tutejszego Sądu oraz że zażalenie, pod rygorem jego odrzucenia, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego). Tymczasem skarżący samodzielnie sporządzili i wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 10 listopada 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a zatem niezgodnie z wymogami określonymi w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Przepis ten stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.

Wobec powyższego zażalenie na postanowienie z dnia 10 listopada 2014 r., sporządzone osobiście przez skarżących, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd uznał za niedopuszczalne i odrzucił na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie B. B. i S. B. podnieśli, że nie stać ich na adwokata lub radcę prawnego. Żalący podkreślili, że gdyby opłacili pomoc prawną to musieliby zaniechać wszelkich opłat oraz zakupu żywności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy.

Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.

W niniejszej sprawie, bezspornym jest, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządzili osobiście B. B. i S. B., którzy nie należą do podmiotów uprawnionych na podstawie art. 194 § 4 p.p.s.a. do sporządzenia takiego zażalenia. Zaznaczyć należy, iż żalący się zostali pouczeni przez Sąd o bezwzględnym obowiązku w powyższym zakresie, tzn. przymusie adwokackim.

W dniu 1 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego, k.

79. żalący się złożyli samodzielnie sporządzone zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2014 r. Tak więc, pomimo prawidłowego pouczenia o ustanowionym przez ustawodawcę przymusie adwokacko-radcowskim we wniesieniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, skarżący podpisali przedmiotowe zażalenie osobiście, nie posiadając przy tym stosownych uprawnień, o których stanowi art. 175 § 1-3 p.p.s.a.

Stosownie zaś do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Środek odwoławczy wniesiony z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a. jest niedopuszczalny.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 grudnia 2014 r., odpowiada prawu.

Odrębną kwestią jest możliwość złożenia przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.