Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 237/16, odrzucił zażalenie [...] w [...] na postanowienie tego Sądu z dnia 22 grudnia 2016 r., którym w pkt I zawieszono z urzędu postępowanie sądowe z uwagi na śmierć skarżącej B. G., w pkt II podjęto postępowanie sądowe z udziałem następcy prawnego skarżącej D. G. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
Zażaleniem z dnia 5 stycznia 2017 r. [...] zaskarżyła w całości ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2016 r. i wniosła o jego uchylenie.
Pismem z dnia 24 stycznia 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, sąd pierwszej instancji wezwał pełnomocnika skarżącej m. in. do złożenia 16 odpisów zażalenia z dnia 5 stycznia 2017 r. w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia.
W piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. skarżąca wyjaśniła, że uzupełnia braki formalne zażalenia z dnia 5 stycznia 2017 r. i przesyła 16 jego odpisów.
Odrzucając postanowieniem z dnia 1 marca 2017 r. zażalenie [...] na postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r., na podstawie art. 178 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a., sąd pierwszej instancji wskazał, że w ustawowym terminie nie uzupełniono braków formalnych zażalenia. Sąd ten uznał, że treść przedłożonych, zdaniem skarżącej odpisów zażalenia, nie jest tożsama z treścią zażalenia. W ocenie sądu a quo, strona zmieniła zakres zaskarżenia i w pismach przesłanych w dniu 6 lutego 2017 r. zaskarżyła postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. w jego pkt II, podczas gdy w oryginale zażalenia zaskarżyła je w całości.
Sąd wojewódzki wskazał, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Oznacza to, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, fotokopia, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. W tej sprawie, zdaniem sądu pierwszej instancji, przesłane na jego wezwanie pisma procesowe nie stanowią odpisów zażalenia. Nie ma bowiem tożsamości treści tych pism oraz wniesionego wcześniej zażalenia.
Jednocześnie sąd ten wyjaśnił, że modyfikacja zakresu zaskarżenia nie mogła być uznana za błąd techniczny, jak też, że jest to zbyt formalistyczne podejście wobec faktu, iż pełnomocnik skarżącej jest profesjonalistą (adwokatem), od którego wymagany jest najwyższy stopień staranność w wykonywanych działaniach. Na marginesie sąd wojewódzki zauważył, że zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania sądowego, a więc na orzeczenie zawarte w pkt II postanowienia z dnia 22 grudnia 2016 r., jest niedopuszczalne.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 1 marca 2017 r. [...] stwierdziła, że rzeczywiście wskutek nie zapisania się w komputerze pełnomocnika żalącej się spółki dokonanych zmian pierwotnej wersji zażalenia wydrukowano jako odpis wersję nieaktualną i niezgodną ze stanowiskiem spółki. W ocenie strony, jest to jednak jedynie błąd techniczny, który nie może wywoływać tak istotnych skutków, jak odrzucenie zażalenia. Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska powołano się na postanowienie NSA z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt II OSK 1963/15, zdaniem spółki wydanego w niemalże identycznym stanie faktycznym, w którym sąd ten wskazał, że "jeżeli złożone w wyznaczonym przez sąd terminie odpisy różnią się nieznacznie w treści od oryginału, to nie jest to podstawa do odrzucenia skargi".
W oparciu o powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.
W sprawie kwestią niesporną jest okoliczność, iż na wezwanie sądu wojewódzkiego o uzupełnienie braków formalnych zażalenia z dnia 5 stycznia 2017 r., spółka przesłała wymaganą liczbę pism procesowych, jednak o treści odmiennej od zażalenia. Różnice polegały na modyfikacji zakresu zaskarżenia (w odpisie zażalenia postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. zaskarżono w pkt II, podczas gdy w oryginale zażalenia zaskarżono je w całości), wniosku o uchylenie postanowienia z dnia 22 grudnia 2016 r. (w odpisie żądano uchylenia pkt II, w oryginale zaś uchylenia postanowienia w całości). Zażalenie oraz jego odpisy różniły się również uzasadnieniem. W oryginale strona przedstawiła argumentację świadczącą – w jej ocenie – tak o błędnym zawieszeniu postępowania sądowego z uwagi na śmierć skarżącej, jak i o niezgodnym z prawem, gdyż opartym na błędnej podstawie prawnej, podjęciu zawieszonego postępowania. Tymczasem w pismach mających stanowić odpisy zażalenia argumentowano jedynie błędne podjęcie zawieszonego postępowania sądowego.
Strona nie wniosła także zastrzeżeń co do argumentacji sądu pierwszej instancji w kwestii istoty odpisu, którą Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie w pełni podziela.
Zdaniem jednak żalącej się spółki, przesłane na wezwanie sądu wojewódzkiego odpisy były nieaktualną wersją zażalenia, które w związku z niezapisaniem się na komputerze zmian pierwotnej wersji zażalenia, zostały w takim formacie wydrukowane i przesłane do tego sądu. W ocenie zaś sądu pierwszej instancji, przesłane pisma, z uwagi na różnice z oryginałem, nie były odpisami zażalenia.
W ocenie NSA, nie można przyjąć argumentu żalącej się, iż oryginał zażalenia z dnia 5 stycznia 2017 r. i pisma przesłane do sądu wojewódzkiego jako jego odpisy różnią się jedynie nieznacznie w swej treści i dlatego nie mogły prowadzić do konstatacji sądu pierwszej instancji, iż nie stanowią odpisów pierwotnie wniesionego zażalenia.
Wymagania konstrukcyjne zażalenia zostały wymienione w art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). Oznacza to, że w tej sprawie różnice w określeniu zakresu zaskarżenia oraz w argumentacji uzasadnienia pomiędzy oryginałem zażalenia i jego "odpisami" nie można uznać za nieznaczne, a tym samym nie można przyjąć, iż pisma przesłane na wezwanie sądu a quo stanowią odpisy zażalenia z dnia 5 stycznia 2017 r. Jest to o tyle istotne, że wniesione w dniu 9 stycznia 2017 r. zażalenie z dnia 5 stycznia 2017 r. na postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. było dopuszczalne w zakresie zaskarżenia pkt I tego postanowienia.
Z kolei na orzeczenie zawarte w pkt II postanowienia z dnia 22 grudnia 2016 r., które jako jedyne zostało zaskarżone w "odpisie zażalenia", środek zaskarżenia nie przysługuje w myśl art. 131 p.p.s.a. Również z tego powodu nie można było przyjąć, że strona przesłała odpisy zażalenia z dnia 5 stycznia 2017 r. Ustalenia te zasadnie doprowadziły sąd pierwszej instancji do wniosku, że w ustawowym terminie nie uzupełniono braków formalnych tego środka zaskarżenia, co skutkowało jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Na prawidłowość podjętego orzeczenia nie wpływa okoliczność, iż możliwym jest, że błąd przy uzupełnianiu braków formalnych zażalenia wynikał z wydrukowania i przesłania nieaktualnej, tj. bez naniesionych zmian, wersji zażalenia.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowane postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.