Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R.N. (dalej: skarżąca) na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] września 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału VII z 31 grudnia 2019 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia braku formalnego polegającego na wskazaniu numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącej 20 stycznia 2020 r. (k. 25).
W zakreślonym terminie skarżąca uiściła wpis sądowy. Natomiast numer PESEL skarżąca wskazała w piśmie z 27 stycznia 2020 r. (data nadania 28 stycznia 2020 r., k. 31). Brak ten został uzupełniony z uchybieniem terminu, co oznacza, że skarga podlegała odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca wskazując, że wezwanie odebrała dopiero 22 styczna 2020 r., a więc braki zostały uzupełnione w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), pierwsze pismo procesowe strony w danej sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Z treści powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że nieuzupełnienie braków formalnych w terminie skutkuje odrzuceniem skargi. W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła braków skargi w zakreślonym terminie. Wbrew twierdzeniom zażalenia, wezwanie do uzupełnienia braków zostało skutecznie doręczone 20 stycznia 2020 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 25 akt), wynika, że przesyłkę odebrała L. Z., będąca osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Sąd I instancji nie miał podstaw do kwestionowania dokonanego w ten sposób doręczenia. Twierdzenie skarżącej, że osoba ta nie była upoważniona do odbioru korespondencji nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy i jako gołosłowne nie może podważać skuteczności doręczenia. Stąd też nie można podzielić stanowiska skarżącej, że doręczenie nastąpiło dopiero po jej powrocie z kliniki w dniu 22 stycznia 2020 r. Oznacza to, że brak formalny skargi został uzupełniony po terminie, a więc skarga podlegała odrzuceniu, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.