Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 444/16 oddalił wniosek H.M. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: T. Z., A. W., A. S., P. K. i P. G. w sprawie ze skargi H. M. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego w zakresie stanu wody na gruncie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zarzuciła sędziom stronniczość oraz podejmowanie działań pozamerytorycznych. Podkreślono, że wyłączenie na podstawie art. 19 p.p.s.a. powinno odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarczy do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia, co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie, co do negatywnego nastawienia sędziego do strony.
Sąd I instancji wskazał, że sędziowie T. Z., A. W., A. S., P. K. i P. G. złożyli oświadczenia, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne podstawy do ich wyłączenia. Także nie istnieje inna okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności.
Wskazując na powyższe Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wymienionych w art. 18 § 1-3 i art. 19 p.p.s.a., jak również wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła przyczyn wyłączenia, o których mowa w art. 20 § 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła H. M., podnosząc że postanowienie z 10 marca 2017 r. nie ma podstaw faktycznych i prawnych oraz "jest jedynie dowodem, iż instytucja wyłączenia sędziego jest martwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 p.p.s.a. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 p.p.s.a., natomiast art. 19 p.p.s.a. zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 p.p.s.a. przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
W niniejszej sprawie sędziowie, których wyłączenia domaga się skarżąca, złożyli oświadczenia, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w niniejszej sprawie i prawdziwość tych oświadczeń nie budzi żadnych wątpliwości. W tym miejscu wypada jedynie przytoczyć, że jak stwierdził Sąd Najwyższy: "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN z 1972 r., poz. 55).
Argumenty skarżącej zawarte we wniosku o wyłączenie sędziów nie mogą być w żaden sposób uznane za takie, które podważyłyby wiarygodność złożonych przez sędziów oświadczeń. Fakt orzekania przez sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie w sprawach skarżącej, których rozstrzygnięcia zapadły nie po jej myśli, nie może być bowiem uznany za przesłankę dla uznania, że sędzia ten powinien zostać wyłączony od rozpoznawania określonej sprawy, gdyż - zdaniem strony – jest stronniczy. W ocenie NSA w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziów objętych wnioskiem skarżącej i prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji należy podzielić. Ponadto zauważyć trzeba, że w rozpoznawanym zażaleniu skarżąca nie podniosła żadnych takich okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość prawidłowość zajętego przez Sąd I instancji stanowiska.
Skoro zatem postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. jest poprawne i zgodne z prawem, to mając te względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.