Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 marca 2011 r. I. O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie wymeldowania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2011 r. skarżąca została wezwana do usunięcie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi.
Skarżąca wnioskiem z dnia 13 maja 2011 r. zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, motywując go ciężkim stanem zdrowia, co uniemożliwia jej swobodne poruszanie się i tym samym uzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Do wniosku dołączyła zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia oraz dwa odpisy skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 28 czerwca 2011 r. na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było przez nią niezawinione ponieważ za okoliczność taką nie może być uznany, powołany przez skarżącą fakt złego stanu zdrowia. Skarżąca dołączyła zaświadczenia lekarskie z dnia 10 maja 2011 r., z którego wynika, że leczy się ona z powodu nadciśnienia tętniczego krwi, cukrzycy, zaburzeń lękowo-depresyjnych oraz, iż okresowo wymaga opieki osób drugich. Jest to zatem zaświadczenie o jej ogólnym stanie zdrowia, a nie o nagłej chorobie trwającej w określonym czasie, z powodu której skarżąca nie mogła uzupełnić braków formalnych skargi.
Pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia 5 lipca 2011 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 28 czerwca 2011 r. zarzucając naruszenie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że z zaświadczenia lekarskiego wynika iż skarżąca wymaga opieki osób drugich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest fakt, że skarżąca powołuje się we wniosku o przywrócenie terminu na zaświadczenie lekarskie z dnia 10 maja 2011 r. z którego wynika, iż leczy się na nadciśnienie tętnicze, cukrzycę i zaburzenia lękowo-depresyjne oraz że wymaga opieki osób drugich. Wprawdzie racje ma Sąd I instancji, że zaświadczenie to opisuje ogólny stan zdrowia skarżącej, a nie nagłą chorobę, jednakże należy zauważyć, że zaświadczenia tego wynika wprost iż skarżąca wymaga opieki osób drugich. Zaświadczenie to zostało wydane w zakreślonym terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi, tak więc skarżąca miała ograniczoną możliwość uzupełnienia braków formalnych skargi.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.