Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 503/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił skargę K. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 17 marca 2015 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, który w niniejszej sprawie należny jest w wysokości 200 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 13 kwietnia 2015 r.
W terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2015 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej WSA w Warszawie, postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II OZ 1012/15 oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie z dnia 27 sierpnia 2015 r.
Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 5 listopada 2015 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 marca 2015 r. Pismo to doręczone zostało skarżącej w dniu 7 grudnia 2015 r.
Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo-Budżetowego sądu wojewódzkiego wynika, że nie została uiszczona stosowna kwota należna od skarżącego z tytułu wpisu sądowego od skargi (dowód – k. 77 verte).
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skoro skarżąca w wyznaczonym terminie nie uiściła należnego wpisu od skargi, to zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd I instancji wyjaśnił również, że złożony przez skarżącą w dniu 25 stycznia 2016 r. ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwał biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. Z., informując że nie jest już właścicielką nieruchomości, o której jest mowa w postanowieniu GINB i w związku z przeniesieniem własności nieruchomości, sąd – w ocenie skarżącej – powinien zwrócić akta sprawy do organu II instancji, jako że sprawa w tym przedmiocie jest nieaktualna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji odrzucając skargę K. Z. z powodu braku uiszczenia w terminie wpisu sądowego od tej skargi orzekł prawidłowo. Z treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) wynika, że m.in. skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy zauważyć, że zarządzeniem wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 13 kwietnia 2015 r. Próby uzyskania prawa pomocy zakończyły się dla skarżącej odmową. Z uwagi na powyższe wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Pismo to doręczone zostało skarżącej w dniu 7 grudnia 2015 r. Tym samym skarżąca powinna do 14 grudnia 2015 r. uiścić wpis od skargi, tego jednak nie uczyniła. Złożyła natomiast w dniu 25 stycznia 2016 r. kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji słusznie sąd I instancji stwierdził, że ponowne złożenie takiego wniosku nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. W związku z tym, skoro skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w ustawowym terminie, zaistniała przesłanka do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 Ppsa.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie nie zawiera argumentacji mogącej podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu I instancji.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.