Uzasadnienie
K. Z. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Rozpoznając wniosek skarżącej stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199). Zatem prawo pomocy jako instytucja stanowiąca odstępstwo od tej generalnej reguły winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Należy przy tym podkreślić, że na osobie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy spoczywa powinność udowodnienia - na co wskazuje użyty w art. 246 ustawy zwrot: "wykaże" - że sytuacja finansowa uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania we własnym zakresie. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być zatem sporządzony w sposób rzetelny i wiarygodny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy.
Z treści złożonego w niniejszej sprawie wniosku wynika, że K. Z. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżąca posiada dom (stan surowy) o powierzchni 100 m2 oraz nieruchomość rolną – 16,20 ha. Według oświadczenia skarżącej jej roczne dochody wynoszą 20.600 zł i składają się na nie dopłaty unijne (ok. 17.600 zł) i dochody ze sprzedaży produktów rolnych (ok. 3.000 zł). Skarżąca przedstawiła swoje wydatki również w skali roku, zaliczając do nich: wydatki związane z bieżącym utrzymaniem – ok. 3.500 zł, składka KRUS – ok. 1500 zł, paliwo – ok. 8.000 zł, wydatki związane z produkcją rolniczą (zakup pasz, nawozów, środków ochrony roślin, usługi weterynaryjne) – ok. 7300 zł.
Mając na uwadze powołane przepisy oraz treść wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić trzeba, iż brak jest uzasadnienia dla przyznania K. Z. prawa pomocy, ponieważ skarżąca nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy.
Skarżąca oświadczyła, że źródłem jej utrzymania są dochody uzyskiwane z gospodarstwa rolnego oraz dopłaty unijne. Według oświadczenia skarżącej wysokość dochodów uzyskiwanych z prowadzenia gospodarstwa rolnego wynosi 3.000 zł rocznie, jednakże w ocenie referendarza sądowego deklarowana wysokość dochodów jest zaniżona. Jak wynika z treści wniosku, skarżąca posiada nieruchomość rolną o powierzchni 16,20 ha. Warto wobec tego zauważyć, że na podstawie art. 18 ustawy o podatku rolnym Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie danych statystycznych, ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", nie później niż do dnia 23 września każdego roku, wysokość przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z 23 września 2014 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2013 r. (M.P. z 2014 r. poz. 827) dochód ten wynosił 2.869 zł. Zatem roczny dochód skarżącej z posiadanych gruntów rolnych obliczony przy uwzględnieniu tej wartości wyniósłby 46.477,80 zł. Biorąc zatem pod uwagę wielkość gospodarstwa rolnego skarżącej oraz przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych uzyskiwany z 1 ha przeliczeniowego uznać należy za mało wiarygodne oświadczenie skarżącej o uzyskiwaniu dochodu rocznego jedynie w wysokości 3.000 zł.
W świetle powyższych okoliczności uznano zatem, że brak jest podstaw do przyznania K. Z. prawa pomocy, skarżąca nie wykazała bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że spełnia przesłanki określone w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).
Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.