Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 432/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Olsztynie odmówił skarżącej Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2016r. Nr [...] wydanego w sprawie dotyczącej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że [...] wniosła skargę do WSA w Olsztynie na decyzję SKO w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2016 r. uchylającą decyzję Burmistrza Olecka z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 169 075,20 zł za usunięcie gatunku jesion wyniosły z terenu nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W skardze Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wskazała żadnej okoliczności wskazującej na spełnienie przesłanki określonej w powołanym przepisie.
Ponadto wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jest to decyzja, która nie kończy postępowania administracyjnego, a tym samym nie podlega wykonaniu w wyżej rozumianym sensie. Zdaniem tegoż sądu nie można orzekać o wstrzymaniu jej wykonania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...], zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Zdaniem skarżącej Spółki zaskarżona decyzja SKO w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2016 r. uchylającą decyzję Burmistrza Olecka z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 169 075,20 zł za usunięcie gatunku jesion wyniosły z terenu nieruchomości przy ul. [...] w [...] nadaje się do wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W ocenie sądu I instancji, znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że wydana w sprawie decyzja kasacyjna, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.), z uwagi na swój charakter, nie podlega wykonaniu, a tym samym nie jest możliwe orzeczenie w stosunku do niej o wstrzymaniu wykonania. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Przepis art. 61 § 3 Ppsa zakreśla katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Do przesłanek tych należy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednocześnie ustawodawca wyłączył stosowanie art. 61 § 3 Ppsa w stosunku do przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów, które nie podlegają wstrzymaniu na podstawie odrębnych przepisów. Żaden z przepisów ustawy ani też żaden przepis szczególny nie wyłącza stosowania konstrukcji zawartej w art. 61 § 3 Ppsa wobec decyzji podjętej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma więc okoliczność, że skarżąca Spółka w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nie wykazała istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 Ppsa. W tym zakresie stanowisko sądu I instancji jest prawidłowe, a zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to wówczas brak jest podstaw do udzielenia skarżącej Spółce ochrony tymczasowej.
Skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła więc, że zaskarżona decyzja wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, a więc wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela formę rozstrzygnięcia wniosku przez sąd I instancji, choć z przedstawionymi wyżej uwagami odnośnie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, oddalił zażalenie.