Uzasadnienie
Skarżąca W. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 429/14 oddalające zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w pkt 3 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. w W. na przewlekłość i bezczynność Burmistrza W. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", podnosząc, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wadliwej interpretacji art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny przyjął stanowisko, że co do zasady zwrot kosztów postępowania należy się za korzystanie z publicznych środków transportu, co jest zbieżne z treścią art. 4 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.), którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt SK 13/08. Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, że zwrot kosztów dojazdu należy się w kwocie jak za dojazd na rozprawę do Sądu przewoźnikiem Koleje W. Sp. z o.o., działał arbitralnie.
Przytaczając taką podstawę wznowienia, skarżąca zażądała przeprowadzenia wznowionego postępowania z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, ponieważ nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest kolejnym, instancyjnym środkiem odwoławczym. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich wydania i co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Postępowanie sądowoadministrcyjne zakończone prawomocnym orzeczeniem może być wznowione, jeżeli zaistnieją ściśle określone podstawy wskazane w Dziale VII Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 280 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania, jeżeli skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia lub nie została wniesiona w terminie. W tej sprawie nie można przyjąć, że skarga o wznowienie postępowania została oparta na ustawowej podstawie. Co prawda skarżąca wskazuje jako podstawę wznowienia art. 272 § 1 P.p.s.a. i powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 marca 2011 r., sygn. akt SK 13/08, jednakże nie wskazuje, że podstawą kwestionowanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego był przepis, o którego niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą orzekł Trybunał Konstytucyjny.
W świetle art. 272 § 1 P.p.s.a. podstawą wznowienia postępowania jest orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Oznacza to, że wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest nie tylko do wskazania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, ale także wskazania konkretnego przepisu, który stanowił podstawę kwestionowanego orzeczenia, a którego niezgodność z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą orzekł Trybunał Konstytucyjny.
Powołanym przez skarżącą wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 4 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należności świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Przepis ten nie stanowił podstawy kwestionowanego przez skarżącą postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 429/14. Naczelny Sąd Administracyjny w ogóle nie powoływał się na ten przepis. Sama skarżąca wskazuje w skardze o wznowienie postępowania, że podstawą postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. był art. 85 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a jedynie nie zgadza się z wykładnią tego przepisu, twierdząc, że jest "jednobrzmiąca z treścią art. 4 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r.", którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt SK 13/08.
Podnoszone w skardze o wznowienie postępowania zarzuty dotyczące wykładni art. 85 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stanowią w istocie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Takie sformułowanie podstawy wznowieniowej nie spełnia wymagań określonych w art. 280 P.p.s.a. w związku z art. 272 § 1 P.p.s.a., albowiem nie wskazuje, że podstawą wznowienia postępowania jest orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
Ponadto wystąpienie ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, opartą na art. 272 § 1 P.p.s.a. jest dopuszczalne, jeżeli wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł po uprawomocnieniu się kwestionowanego orzeczenia (zob. J. Drachal, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 890). W rozpoznawanej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt SK 13/08 zapadł i wszedł w życie (6 kwietnia 2012 r.) przed wydaniem kwestionowanego postanowienia z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 429/14. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania oparta na podstawie art. 272 § 1 P.p.s.a. jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 P.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania.