Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1368/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Krakowie odmówił A. P. przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego w sprawie z jej skargi na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w Krakowie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie obiektu budowlanego pozostałego po częściowej przebudowie.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę A. P. na ww. postanowienie MWINB w Krakowie z dnia 6 września 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik skarżącej adw. W. M. został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu A. P. przez J. S. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Niniejsze wezwanie było jasne i precyzyjne. Bezpośrednio wynikało z niego, że należy przedłożyć pełnomocnictwo udzielone przez A. P. swojej matce J. S. Jednakże przy piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. nadesłano jedynie pełnomocnictwo udzielone przez J. S. adw. W. M. Pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego wskazując, że J. S. nie miała możliwości przedłożenia żądanego pełnomocnictwa udzielonego jej przez skarżącą A. P. z uwagi na własną poważną chorobę. J. S. nie miała możliwości doręczenia pełnomocnictwa do kancelarii, gdyż cierpi na poważne schorzenie kręgosłupa i często odczuwa rozległe bóle pleców.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że brak możliwości kontaktu z mocodawcą nie jest okolicznością usprawiedliwiającą okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik A. P. – adw. W. M., który przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadną odmowę przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego.
Wnosi o:
- 1. zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do przedłożenia żądanego pełnomocnictwa,
- 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podnosi, że zaistniałe uchybienie było spowodowane brakiem możliwości szybkiego i dokładnego kontaktu oraz szybkiego przybycia jego mocodawczyni do jego kancelarii.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 Ppsa, tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku oraz dopełnienie uchybionej czynności.
Oceniając brak winy w uchybieniu terminu Sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy, mamy do czynienia tylko w sytuacji, gdy terminowi uchybiono z przyczyn niezależnych od strony. Jeżeli w sprawie ustanowiono pełnomocnika, również jego postępowanie jest brane przez Sąd pod rozwagę przy ocenie zawinienia.
Pełnomocnik, któremu powierzono prowadzenie sprawy odpowiada za dokonywanie czynności procesowych w imieniu strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że samo zlecenie pełnomocnikowi wniesienia skargi w imieniu skarżącej A. P. winno wiązać się ze świadomością strony, a przede wszystkim jej profesjonalnego pełnomocnika, iż konieczne jest dołączenie do skargi, jako pisma inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne, dokumentu pełnomocnictwa. Nie jest to okoliczność nieprzewidywalna na tym etapie postępowania. Przede wszystkim zaś nie jest to okoliczność nie do przezwyciężenia. Złożenie dokumentu pełnomocnictwa jest bowiem typową czynnością procesową, która nie wymaga szczególnego wysiłku, zwłaszcza że konsekwencją jego niezłożenia przy pierwszej czynności procesowej jest wezwanie o uzupełnienie tego braku, co miało zresztą miejsce w niniejszej sprawie.
Pełnomocnik winien, kierując się logiką i doświadczeniem zawodowym związanym z prowadzeniem spraw sądowych czynić przewidywania co do przebiegu czynności procesowych. Brak porozumienia pomiędzy pełnomocnikiem a matką skarżącej odnośnie złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu A. P. przez jej matkę przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, należy uznać za brak staranności pełnomocnika, który ma obowiązek dbać o właściwą komunikację z klientem, w tym informować mocodawców o konieczności złożenia stosownego pełnomocnictwa procesowego.
W rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniono, że strona, działająca za pośrednictwem pełnomocnika nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego. Sam fakt, że matka skarżącej miała poważne problemy zdrowotne w trakcie biegu terminu, nie daje podstaw do uznania, że pełnomocnik dochował należytej staranności w zakresie obowiązku złożenia wymaganego pełnomocnictwa. Na uchybienie terminu w sposób zawiniony wpływa sama okoliczność, że pełnomocnik nie poczynił ze stroną, w okresie poprzedzającym chorobę mocodawcy, uzgodnień co do spełnienia wymagań przewidzianych dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym. Wskazanej czynności procesowej nie można zaś utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 Ppsa i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia pełnomocnictwa na wezwanie sądu.
Przyjmując bowiem obiektywny miernik staranności, której należy wymagać od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mandanta, w tym od adwokata będącego pełnomocnikiem, należy wymagać właściwego zorganizowania swojej pracy, a obowiązkiem pełnomocnika profesjonalnego - a takim jest adwokat - w razie (w tym przypadku) choroby mocodawcy jest dołożenie należytej staranności w dbałości o jej interesy i dopilnowanie by nie zostały uchybione terminy procesowe, które w razie przekroczenia wywołują negatywne dla strony skutki.
Działanie sądu I instancji nie pozbawiło zatem skarżącej prawa do Sądu. Prawo wyboru pełnomocnika uprawnionego do podjęcia określonych czynności procesowych przysługuje jedynie stronie, która takiego pełnomocnictwa udziela. Skutki takiego wyboru obciążają stronę, a co za tym idzie to strona postępowania ponosi konsekwencje działania/braku działania przez pełnomocnika.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.