Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 627/14, zasądził od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Zielonej Górze kwotę 2.826 (dwa tysiące osiemset dwadzieścia sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu Sąd podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 627/14, uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. W wyroku tym Sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, mimo zgłoszonego na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W tej sytuacji na mocy art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Skarżącemu należy się zatem zwrot faktycznie poniesionych i udokumentowanych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie – z uwzględnieniem pkt 2. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2093/12, w którym Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 powołanej ustawy, mając na względzie szczególne okoliczności sprawy.
Sąd wskazał, że na sumę zasądzonych w sentencji postanowienia kosztów postępowania – w rozumieniu art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. – składają się: kwota 2.586 zł uiszczona przez skarżącego w dniu 3 lutego 2012 r. tytułem wpisu sądowego od skargi oraz tytułem zastępstwa procesowego kwota 240 zł wynikająca z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Z tych względów Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 224 p.p.s.a.
Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Zielonej Górze w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie § 6 ust. 7 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu poprzez niezastosowanie. Zdaniem strony skarżącej Sąd winien zasądzić od organu kwotę 9 790 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z uwagi na to, że przedmiotem sprawy były należności i opłaty za trwałe wyłączenie gruntów z produkcji leśnej oraz odszkodowanie z tytułu przedwczesnego wyręby drzewostanu, a więc należności pieniężne, w sprawie zastosować należało § 6 ust. 7 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem wniesionej przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Zielonej Górze skargi była decyzja, na mocy której Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Zielonej Górze z dnia 28 czerwca 2011 r. którą organ ustalił dla wskazanych gruntów leśnych wyłączonych z produkcji leśnej należność za trwałe wyłączenie z produkcji, opłatę roczną (za lata 2007 – 2011 r., odpowiednio w wysokości: 16 496,44 zł., 18 172,00 zł., 18 819,76 zł., 16 846,85 zł., 19081,34 zł.) oraz jednorazowe odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanu w wysokości 7 115,94 zł. Do uiszczenia tych należności zobowiązał stronę skarżącą.
Orzekając o kosztach postępowania sądowego Sąd Wojewódzki był w związku z tym zobligowany uwzględnić okoliczność, iż wysokości wynagrodzenia przysługującego reprezentującemu stronę skarżącą pełnomocnikowi, powinna zostać ustalona w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, zgodnie z którym w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna należy stosować stawkę obliczoną na podstawie § 6 ww. aktu.
Ponownie orzekając o kosztach postępowania Sąd Wojewódzki będzie zobligowany uwzględnić powyższe wytyczne.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.