Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 548/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Sąd, powołując się na treść art. 87 § 1 i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", i odnosząc się do terminu złożenia przedmiotowego wniosku, stwierdził, że za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu nie można przyjąć daty otrzymania przez skarżącego postanowienia NSA z 5 stycznia 2016 r. (o oddaleniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej), gdyż dniem, w którym skarżący dowiedział się o skutkach nieuiszczenia wpisu od wniesionej skargi był dzień otrzymania postanowienia odrzucającego skargę. Był to 24 listopada 2015 r. Uzyskanie przekonania o prawidłowości odrzucenia skargi przez Sąd I instancji w żaden sposób nie można kwalifikować jako okoliczności uzasadniającej nieuiszczenie wpisu. Skoro dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był 24 listopada 2015 r., należało uznać, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny.
Wobec powyższego Sąd uznał, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku nie został zachowany. Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Okoliczności te spowodowały, że wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać poddany merytorycznej ocenie.
Zażalenie na ww. postanowienie wniósł J. L., podnosząc, że po wyczerpaniu środków zaskarżenia w kwestii dotyczącej nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie ustawowym uzupełnił braki formalne. Ponadto przyjęcie innej daty ustania przyczyny niż przez niego wskazywanej oznaczałoby w praktyce pozbawienie prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W tej sprawie skarżący kwestię ustania przyczyny uchybienia terminu wiąże z doręczeniem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1356/15, oddalającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 548/15, o odrzuceniu skargi. Wbrew stanowisku Sądu I instancji wywodzenie odpowiednich okoliczności przez skarżącego z ww. postanowienia NSA jest o tyle uzasadnione, że w sprawie nie chodzi o to kiedy skarżący dowiedział się o nieuiszczeniu wpisu sądowego od skargi, lecz to kiedy dowiedział się o skutkach złożonego w biegu terminu do uiszczenia tej opłaty sądowej wniosku o zawieszenie postępowania w tej sprawie. O tych skutkach skarżący dowiedział się dopiero z ww. postanowienia NSA, który wskazał, że wniosek o zawieszenie postępowania "nie mógł być rozpoznany, ponieważ skarga pomimo wezwania nie została opłacona.
Z tych względów, zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd I instancji nie mógł podejmować żadnych czynności w sprawie, w tym rozpoznać wniosku o zawieszenie. W rezultacie, wobec nieuiszczenia wpisu, zasadne było odrzucenie skargi, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.". Wynika z tego, że Sąd I instancji błędnie przyjął datę doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu, co można uzasadniać nie dość jasną argumentacją skarżącego. W okolicznościach tej sprawy jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu należało wskazać datę 21 stycznia 2016 r., kiedy doręczono skarżącemu ww. postanowienia NSA. Jak argumentuje skarżący w terminie 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu uiścił wpis sądowy. Jest to jednak błędna argumentacja, ponieważ wpis sądowy (ale już jako potencjalny brak formalny wniosku o przywrócenie terminu) uiścił w dniu 25 stycznia 2016 r., w więc po terminie, o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Również po tym terminie, tj. w dniu16 lutego 2016 r., skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu.
Wynika z tego, że pomimo błędnego uzasadnienia jakie zawiera zaskarżone postanowienie, rozstrzygnięcie zawarte w tym postanowieniu odpowiada prawu. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek został złożony z naruszeniem terminu jaki biegł skarżącemu od momentu uzyskania stanowiska NSA zawartego w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2016 r. o sygn. akt II OZ 1356/15. Sąd I instancji prawidłowo zatem zastosował art. 88 p.p.s.a. i uznał, że przedmiotowy wniosek został złożony po upływie siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny, co powinno nastąpić, ale w oparciu o inne okoliczności niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.