Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 10 października 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 440/18, odrzucił skargę H. T. – R. na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie anulowania czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały, wskazując, że skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu z 27 sierpnia 2018 r. i w ustawowym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi w postaci nadesłania jednego egzemplarza jej odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W jej ocenie, Sąd "przyjął bardzo rygorystyczne stanowisko" w sytuacji, gdy skarżąca nadesłała do Sądu drugi egzemplarz skargi własnoręcznie podpisany. Wyjaśniła, że nie zrozumiała wezwania Sądu i nie wiedziała, że ma złożyć "drugi odpis" skargi. Stwierdziła, że powyższe nie wynikało wprost z wezwania.
W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania L. R. wniósł o jego oddalenie.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w nim podniesione.
Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę skarżącej na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...], z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego w postaci nienadesłania, na skutek wezwania Sądu, jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego.
NSA zauważa, że w zakreślonym terminie skarżąca przedłożyła odpis skargi, jednak nie został on poświadczony za zgodność z oryginałem ani też własnoręcznie podpisany. Nadesłany egzemplarz był kopią.
W takim przypadku rozważenia wymaga, czy niewłaściwe wykonanie zarządzenia w przedmiocie braków formalnych skutkować musiało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie NSA, rozróżnienia wymaga sytuacja, w której braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w ogóle, od sytuacji, gdy skarżący w terminie 7 dni – na wezwanie Sądu – składa wymaganą liczbę odpisów, jednak czyni to w sposób częściowo wadliwy, mianowicie bez ich poświadczenia za zgodność z oryginałem lub bez oryginalnego podpisu.
Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2).
Z uwagi na brak legalnej definicji odpisu, w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że odpisem pisma procesowego jest każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem. Istotą bowiem odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania np. wydruk komputerowy (zob. postanowienia NSA: z 11 października 2018 r., sygn. akt II OZ 962/18, z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 619/18; z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 927/09; wyrok NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 774/06). Podstawowym wymogiem odpisu pisma procesowego pozostaje jego zgodność, tj. wierność treści z oryginałem (R. Hauser i M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 274).
W orzecznictwie jako dominujące należy uznać stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy wezwanie Sądu zostało wykonane w ten sposób, że strona lub jej pełnomocnik nadesłali kopie, a więc egzemplarze odpowiadające treści złożonego środka zaskarżenia, a jedynie nie poświadczono ich za zgodność z oryginałem, to jego odrzucenie byłoby dotknięte nadmiernym formalizmem. Odrzucenie takiego pisma nie znajduje uzasadnienia w treści art. 47 § 1 w zw. z art. 49 p.p.s.a., ponieważ nie ma przeszkód, żeby pismo – mimo wspomnianych niedociągnięć – mogło otrzymać prawidłowy bieg. Podzielając ten pogląd stwierdzić należy, iż jego prawidłowości nie zmienia stanowisko przyjęte w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, odnoszące się do sytuacji nie dołączenia przez skarżącego prawidłowej liczby odpisów i ich załączników oraz ich złożenia po terminie zakreślonym w zarządzeniu wzywającym do usunięcia braków (por. postanowienia NSA: z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 619/18; z 8 czerwca 2011 r., sygn. II OZ 484/11; z 14 lutego 2012 r., sygn. I OZ 84/12; z 23 czerwca 2017 r., sygn. II OZ 669/17; z 6 września 2017 r., sygn. II OZ 857/17).
Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy za niezasadne należało uznać odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli złożony odpis był zgodny co do treści z oryginałem. Inna ocena zaistniałej sytuacji oznaczałaby ograniczenie stronie konstytucyjnego prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Z tych względów za niezasadne należało uznać wydane przez Sąd pierwszej instancji postanowienie o odrzuceniu skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.