Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącej W. K. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] grudnia 2011 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] grudnia 2011 r. z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie (tj. do dnia 10 kwietnia 2012 r.) braków formalnych skargi (skarżąca uzupełniła je w dniu 11 kwietnia 2012 r.). W dniu 24 maja 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wyjaśniając, że w ostatnim dniu wyznaczonego przez Sąd terminu, tj. 10 kwietnia 2012 r. nie mogła uzupełnić wskazanych braków z uwagi na stan zdrowia i konieczność wizyty lekarskiej, na potwierdzenie czego złożyła zaświadczenie lekarskie. W tym samym dniu, tj. 24 maja 2012 r. skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia powyższego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, podnosząc, że przy doręczeniu jej wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie została pouczona o prawie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków. Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 202/12 Sąd przywrócił termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Uznając za niezasadny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.).
W sprawie niniejszej zdaniem Sądu bezspornie skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jako przyczynę uchybienia wskazała, że w ostatnim dniu terminu wyznaczonego przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych nie mogła uzupełnić wskazanych braków z uwagi na stan zdrowia i konieczność wizyty lekarskiej, na potwierdzenie czego złożyła zaświadczenie lekarskie. Wskazana jednak okoliczność w ocenie Sądu nie uniemożliwiała jej uzupełnienia braków. Z przedłożonego zaświadczenia nie wynika bowiem, by stan zdrowia skarżącej wykluczał możliwość uzupełnienia braków przez skarżącą, wskazano w nim jedynie, że skarżąca "w dniu dzisiejszym korzystała z porady lekarskiej, wizyta była konieczna".
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła W. K., zaskarżając je w całości i zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia a to naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, iż niewystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej była potrzeba nagłej i koniecznej wizyty lekarskiej, której to termin kolidował z ostatnim dniem dokonania czynności procesowej, a w konsekwencji przyjęcie, że strona uchybiła terminowi ze swojej winy w sytuacji, gdy sama strona wskazała na swój zły stan zdrowia uniemożliwiający jej dokonanie ww. czynności, co potwierdziła załączonym zaświadczeniem,
- 2. naruszenie przepisów postępowania a to art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez niezasadne wprowadzenie wymogu udowodnienia niemożności dokonania czynności w przepisanym terminie w sytuacji, gdy ustawa wymaga jedynie uprawdopodobnienia okoliczności skutkujących uchybieniem terminowi, zwłaszcza, że wobec pozostałych okoliczności sprawy wniosek o przywrócenie terminu jawił się jako uzasadniony.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przywrócenie jej terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Jak słusznie wskazał Sąd, konieczność wizyty lekarskiej, na którą powoływała się skarżąca w niniejszej sprawie, nie wykluczała sama w sobie możliwości dokonania czynności. Nie zostało, bowiem w żaden sposób uprawdopodobnione, że stan zdrowia skarżącej ostatniego dnia, w którym termin do uzupełnienia braku formalnego skargi pozostawał otwarty, a który kolidował z terminem wizyty lekarskiej, uniemożliwiał podejmowanie jej jakichkolwiek działań. Skarżąca nie była przy tym ani hospitalizowana, ani nie wskazano, aby u skarżącej wystąpiła sytuacja wyłączająca jej normalne funkcjonowanie. Powyższa ocena stanowiła o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 86 § 1 p.p.s.a.
Nie można było również podzielić zarzutu naruszenia art. 87 § 1 p.p.s.a., gdyż Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie uzależnił przywrócenie przedmiotowego terminu od konieczności udowodnienia braku winy skarżącej w jego uchybieniu.
Z przyczyn powyższych należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu przedmiotowego terminu.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.