Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 200/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie A.Z. na własne postanowienie z dnia 14 czerwca 2016 r., w sprawie z jej skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na skutek wniosku skarżącej postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2016 r. odmówiono jej przyznania prawa pomocy.
Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła sprzeciw.
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.
Na powyższe postanowienie Sądu skarżąca złożyła zażalenie.
Powyższe zażalenie zostało przez Sąd pierwszej instancji odrzucone na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", albowiem w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienie bądź zarządzenia referendarza sądowego, podjęte na podstawie art. 260 P.p.s.a.
Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na swoją sytuację zdrowotną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a.
W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 658), mocą której został zmieniony m.in. art. 260 P.p.s.a. Nowelizacja ta zmodyfikowała m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Obecnie, w świetle art. 260 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a. (a więc także od postanowienia referendarza sądowego odmawiającego przyznania prawa pomocy), wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, orzekającego na mocy art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., jako sąd drugiej instancji.
Z tego względu prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesione przez skarżącą zażalenie na własne postanowienie z dnia 14 czerwca 2016 r. jako niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.