Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lipca 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie częściowo uwzględnił wniosek R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Uwzględnienie wniosku w części polegało na przyznaniu skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolniono ją ze znacznej części wpisu, który wynosi 200 zł. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sądu I instancji wskazano, iż sytuacja majątkowa wnioskodawczyni i uzyskiwane dochody pozwalają jej na pokrycie części kosztów postępowania sądowego – pozostałej części wpisu wynoszącej 50 zł oraz poniesienia kosztów zastępstwa procesowego.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca R. S.. W zażaleniu podniosła, że ma trudną sytuację mieszkaniową i zdrowotną i kolejny raz wniosła o przedłużenie terminu dla dostarczenia niezbędnych dokumentów wyjaśniających jej sytuację majątkową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Z oświadczenia o stanie majątkowym skarżącej wynika, że R. S. wraz z rodziną utrzymuje się z zasiłków i renty w łącznej wysokości 931,84 zł miesięcznie.
Należy stwierdzić, że nawet przy tych dochodach uiszczenie wpisu w wysokości 50 zł nie przekracza możliwości finansowych wnioskodawczyni, tym bardziej, że uchyla się ona od nadesłania dodatkowych oświadczeń określonych w piśmie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005r.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, ażeby dodatkowo odstępować od tej zasady w niniejszej sprawie, tym bardziej, że skarżąca nie korzysta z inicjatywy dowodowej w przedmiocie wykazania, że powinna uzyskać prawo pomocy.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.