Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 18 października 2004 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2004 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. Sąd odrzucił skargę skarżących. Na powyższe postanowienie skarżący złożyli pismo z dnia 8 października 2004 r. zatytułowane "zażalenie-skarga, wniosek", potraktowane przez Sąd pierwszej instancji jako skarga kasacyjna. Odrzucając tą skargę kasacyjną kolejnym postanowieniem z dnia 18 października 2004 r., Sąd uznał ją za niedopuszczalną z uwagi na niedopełnienie wymogu adwokacko-radcowskiego (art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.).
W dniu 31 maja 2005 r. D. W., M. W., M. W. i J. W. złożyli pismo z żądaniem rozpoznania ich skargi. Wezwani do wyjaśnienia czy przedmiotowe pismo stanowi skargę na dołączone do niego postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] skarżący nadesłali kolejne pismo z dnia 6 lipca 2005 r. wnosząc o połączenie wspomnianego postanowienia z dnia [...] z szeregiem innych spraw sądowoadministracyjnych. Skarżący wezwani zostali na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do sprecyzowania treści powyższego pisma i poinformowani jednocześnie, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący wnieśli w przepisanym terminie pismo zatytułowane "wniosek – skarga" (pismo z dnia 7 sierpnia 2005 r.), domagając się usunięcia stanu niezgodnego z prawem i złożenie "merytorycznych decyzji do zaskarżonej bezczynności GINB...".
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał pisma skarżących z dnia 31 maja 2005 r. oraz z dnia 7 sierpnia 2005 r. jako zażalenie na postanowienie z dnia 18 października 2004 r. które następnie odrzucił zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. jako wniesione po upływie terminu do jego wniesienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.) jak też sporządzone wbrew przepisowi art. 194 § 4 p.p.s.a. – osobiście przez stronę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie D. W., M. W., M. W. i J. W. wnieśli o jego uchylenie i rozpoznanie skargi w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżących postanowienie to jest nieuczciwe i narzuca dodatkowe obowiązki z naruszeniem prawa (art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 134 i 139 k.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. W przedmiotowej sprawie trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, iż wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 18 października 2004 r. nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, bowiem oba pisma skarżących wniesione zostały w drugiej połowie 2005 r. podczas gdy odpis postanowienia, o którym mowa, trafił do rąk skarżących stron już w dniu 2 listopada 2004 r., jak wynika z daty na zwrotnych potwierdzeniach odbioru. Powyższa okoliczność w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości i stanowi dostateczną przesłankę do uznania niedopuszczalności zażalenia będącego przedmiotem skarżonego rozstrzygnięcia.
Należy zważyć, iż kolejne, rozpoznawane obecnie zażalenie, stron skarżących wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2005 r. nie zawiera żadnych uzasadnionych zarzutów podważających zasadność i zgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia.
Stwierdzając zatem, iż skarżone rozstrzygnięcie, odpowiada prawu, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.