Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 grudnia 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legnicy umorzył postępowanie administracyjne (wszczęte w związku z interwencją Z. D.), w sprawie stanu technicznego budynku przy ul. Rzemieślniczej [...] w Legnicy uznając, że stan techniczny budynku jest dobry.
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2005 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania Z. D. od w/w decyzji z dnia 1 grudnia 2004 r., na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania albowiem, w ocenie tego organu, wnoszący odwołanie jest najemcą lokalu i nie przysługują mu prawa strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym stanu technicznego budynku.
Od postanowienia z dnia 31 stycznia 2005 r. zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł Z. D., mimo pouczenia, że rozstrzygnięcie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest ostateczne w administracyjnym toku instancji oraz że służy na nie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z powołaniem się na przepisy art. 134 i 144 kpa stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia.
Skargę do sądu na w/w postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 marca 2005 r. wniósł Z. D. wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (poprzez zwolnienie od kosztów sądowych).
Postanowieniem z dnia 19 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania Z. D. prawa pomocy. W ocenie Sądu Wojewódzkiego wobec oczywistej bezzasadności wniesionej skargi należało odmówić przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. D. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest uzasadnione. Nie można podzielić stanowiska Sądu Wojewódzkiego o oczywistej bezzasadności wniesionej skargi. Wprawdzie zarzuty podniesione w skardze odbiegają od precyzji (niejednokrotnie, w swych sformułowaniach naruszają zasady powszechnie stosowane w pismach procesowych), jednakże Sąd nie mógł się ograniczyć wyłącznie do oceny tak podniesionych zarzutów. Stosownie bowiem do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Uszło uwadze Sądu, że skarga dotyczy postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 marca 2005 r. zaś otwartą kwestią jest ocena czy organ ten mógł podjąć to postanowienie na podstawie art. 134 i 144 kpa oraz czy był on organem odwoławczym. W przypadku odpowiedzi przeczącej otwartą kwestią jest również odpowiedź na pytanie czy w obrocie publiczno prawnym może pozostawać postanowienie organu, który nie jest właściwy w sprawie, które to kwestie powinny być przedmiotem oceny Sądu.
Przytoczone wątpliwości i pytania wykazują jednoznacznie, wbrew odmiennemu stanowisku Sądu Wojewódzkiego, że w warunkach sprawy nie można mówić o oczywistej bezzasadności wniesionej skargi, a tylko to ustalenie stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa pomocy. Sprawa zatem wymaga ponownego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, na ogólnych zasadach, z wyłączeniem odmowy przyznania tego prawa, opartej wyłącznie na podstawie art. 247 ppsa.
Z powyższych przyczyn na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.