Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. H. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały.
W dniu 4 grudnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 558/09 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi bez rozpoznania z powodu niezłożenia go na urzędowym formularzu PPf.
W wyniku wniesienia sprzeciwu przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 558/09 pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi, bez rozpoznania. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OZ 192/10.
Pismem z dnia 3 grudnia 2009 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 558/10 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż skarżący składając ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy "miał świadomość" wymogu przewidzianego w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –dalej p.p.s.a., dlatego też postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć jako bezprzedmiotowe z uwagi na niezłożenie go na urzędowym formularzu PPf.
Jednocześnie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę H. W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2009 r.
Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, po złożeniu ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie został wezwany do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPF. Stwierdzić trzeba, iż postępowanie sądowe, w tym postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych przez Sąd I instancji należy uznać za błędne. Bez względu na to, czy to jest ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, i czy strona wiedziała o obowiązku wyrażonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji powinien wezwać stronę działającą bez profesjonalnego pełnomocnika do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPf.
Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.