Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Usług Hotelarskich sp. z o.o. we [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania recepcji hotelu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca wniosła o wstrzymanie powyższego postanowienia z uwagi na fakt, że rzeczone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa poprzez obciążenie skarżącej karą za rzekome nielegalne użytkowanie parkingu w sytuacji, w której skarżąca zgłosiła zakończenie prac związanych z budową parkingu, jak również poprzez naliczenie skarżącej kary w zawyżonej kwocie, nieadekwatnej do rzeczywistej kategorii nieruchomości.
Skarżąca podniosła, że egzekucja kary przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy niechybnie narazi skarżącą na szkodę majątkową, albowiem może wpłynąć na jej bieżącą sytuację finansową, tym bardziej, iż to nie skarżąca, ale właściciel nieruchomości jej faktycznym użytkownikiem. W ocenie Sądu pierwszej instancji tak sformułowany wniosek uniemożliwia w zasadzie jego merytoryczną ocenę. Poza twierdzeniami o szkodzie majątkowej skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego postanowienia.
Sąd nie ma zatem możliwości ocenić, czy w istocie sytuacja finansowa strony skarżącej jest tak niekorzystna, że uiszczenie kary stanowić będzie dla niej szkodę majątkową. Ponadto strona wskazuje jedynie na "szkodę majątkową", zaś w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest o "znacznej szkodzie". Argumentacja dotycząca rażącego naruszenia prawa, czy też zawyżonej i nieadekwatnej kary pieniężnej stanowi kwestie merytoryczne, których ocena zostanie dokonana przez sąd w wyroku.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka, zaskarżając jej w całości oraz domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a tym samym odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki wymienione w powołanym przepisie, warunkujące wstrzymanie wykonania rzeczonego postanowienia, albowiem brak jego wstrzymania narazi spółkę na znaczną szkodę majątkową, jak również spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W uzasadnieniu zażalenia spółka wskazała, że jedynym przedmiotem jej działalności jest outsourcing pracowniczy, który polega na tym, że skarżąca dysponująca wyspecjalizowaną kadrą pracowniczą, obsługuje na zlecenie podmiotów trzecich hotele oraz obiekty świadczące usługi turystyczne, dostarczając kadrę pracowniczą. Oznacza to zatem, że działalność skarżącej opiera się na czynniku ludzkim, do czego niezbędne jest zachowanie płynności finansowej. Każdy przestój, czy zator płatniczy, bezpośrednio przekłada się na relacje skarżącej z pracownikami, grożąc ich utratą, zwłaszcza, że na przestrzeni ostatnich lat ten segment rynku pracy stał się bardzo konkurencyjny z uwagi na stosunkowo małą dostępność kadry pracowniczej.
Mając na uwadze fakt, że jedynym źródłem dochodów skarżącej są opisane wyżej usługi, a jednocześnie skarżąca nie posiada żadnych innych aktywów będących źródłem przychodów, konieczność zapłaty kwoty 135 000 zł przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy może doprowadzić (w następstwie zatorów płatniczych) do utraty pracowników, a zatem powstania trudnych do odwrócenia skutków, a jednocześnie doprowadzić do utraty kontraktów z powodu niemożności wywiązania się przez skarżącą z zaciągniętych wobec kontrahentów zobowiązań, a zatem powstania po stronie skarżącej wymiernej szkody majątkowej. Wszelkie trudności pracodawcy z zapłatą wynagrodzeń, w dobie dzisiejszych środków komunikacji odbijają się szerokim echem na rynku pracy, a więc mogą doprowadzić do utraty wiarygodności spółki, a tym samym niemożności pozyskania nowych pracowników. W chwili obecnej skarżąca dysponuje środkami pozwalającymi na bieżącą obsługę umów pracowniczych, a zarazem niepozwalających na uregulowanie ww. kwoty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącej Spółki, uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony, dotyczące sytuacji finansowej niepozwalającej na uiszczenie kary pieniężnej, a w przypadku jej wyegzekwowania - utratę płynności finansowej, a w konsekwencji pracowników, i wiarygodności na rynku, a także niewywiązania się z zobowiązań wobec kontrahentów, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Spółki powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.
Strona przywołując okoliczność poniesienia strat finansowych, winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi informacjami dotyczącymi m.in. bilansu zysków i strat Spółki z ostatniego roku obrotowego, w tym w szczególności wysokości przychodów i dochodów jakie uzyskuje, a także kwot potrzebnych na zabezpieczenie wynagrodzeń dla pracowników oraz realizację zobowiązań wobec kontrahentów. Brak powyższych danych uniemożliwia ocenę, w jaki sposób konieczność uiszczenia kary pieniężnej wpłynie na sytuację skarżącej jako przedsiębiorcy, w szczególności, w jaki sposób – uwzględniając sytuację finansową skarżącej – spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa nadto, że instytucja wstrzymania wykonania aktu jest w istocie tymczasowa, ponieważ jej skutki nie wykraczają poza okres postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest ustalenie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Samo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezależne od jego prawidłowości lub nieprawidłowości, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji nie sposób przesądzić. Kwestia zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem będzie przedmiotem analizy na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, w związku z czym na obecnym etapie postępowania rozważania w tym zakresie uznać należy za przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.