Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 9/17, odrzucił skargę Z. K. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r., nr LXX/2187/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na uiszczenie wpisu w nieprawidłowej wysokości i orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł.
Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 45 Konstytucji RP w sytuacji, w której stan zdrowia skarżącej oraz konieczność posłużenia się pomocą męża przy uiszczeniu wpisu, spowodował omyłkowe uiszczenie wpisu w kwocie niższej niż należna, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej prawa do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym. W uzasadnieniu wskazała, że mąż uiścił wpis w kasie sądu po konsultacji z pracownikiem sądowym i wpłacił kwotę uzgodnioną z kasjerką.
Rada Miasta Stołecznego Warszawy w odpowiedzi na zażalenie wniosła o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).
Od skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, zgodnie z § 2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz.2193 ze zm.), pobiera się wpis stały w kwocie 300 zł.
W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 16 lutego 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżąca uiściła wpis w niepełnej wysokości – 200 zł.
Wskazać należy, że w doręczonym skarżącej wezwaniu do uiszczenia wpisu w sposób jasny i czytelny pouczono stronę jakiej czynności procesowej należy dokonać, w jakim terminie oraz jakie są skutki prawne jej niewykonania. Niezastosowanie się skarżącej do pouczeń zawartych w wezwaniu i nieprawidłowe wykonanie obowiązku związanego z uiszczeniem wpisu musiało skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W świetle tego unormowania istotna jest jedynie okoliczność nieuiszczenia wpisu sądowego czy też uiszczenia go w niepełnej wysokości w wyznaczonym terminie. Wskazać należy, że siedmiodniowy termin przewidziany na uiszczenie wpisu (art. 220 § 1 p.p.s.a.) jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić zarzutu naruszenia wskazanych w zażaleniu przepisów Konstytucji RP. Konstytucja gwarantuje każdemu prawo do sądu rozumiane jako prawo do uruchomienia procedury przed sądem, który ma być organem niezależnym, niezawisłym, bezstronnym, prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności oraz prawo do wyroku sądowego, tj. prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 16 marca 1999 r., sygn. SK 19/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 36; z 2 kwietnia 2001 r., sygn. SK 10/00, OTK ZU nr 3/2001, poz. 52; z 12 marca 2002 r., sygn. P 9/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 14; z 20 września 2006 r., sygn. SK 63/05, OTK ZU nr 8/A/2006, poz. 108). W tym przypadku trudno uznać, iż procedura sądowa, określająca stosunkowo długi termin do wniesienia skargi (art. 53 § 1 p.p.s.a.), nakazująca wzywanie strony do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, pouczanie o terminach ich usunięcia i skutkach niezachowania tych terminów (art. 49 § 1 p.p.s.a.), przewidująca także możliwość (w określonym terminie) konwalidacji tych uchybień (art. 86 § 1 i art. 87 § 1 p.p.s.a.), uniemożliwia stronie realizację jej prawa do sądu.
Zaznaczyć również należy, iż w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji) konieczne jest, poprzez ustanawianie terminów wszczynania określonych procedur, zapewnienie pewności obrotu prawnego i możliwość wskazania momentu, w jakim dane rozstrzygnięcie nie podlega już dalszemu zaskarżeniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r. II FZ 36/10).
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.