Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1451/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę kasacyjną złożoną osobiście przez skarżącą Gminę Wyznaniową [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1451/10 w sprawie ze skargi Gminy Wyznaniowej [...] w K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa skarga kasacyjna wbrew treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej – p.p.s.a.), nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącą, co uzasadniało jej odrzucenie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła pełnomocnik Gminy Wyznaniowej [...] w K., zaskarżając to postanowienie w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w urzędzie pocztowym została nadana skarga kasacyjna podpisana przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, i winna ona zostać rozpoznana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Brak adnotacji o sporządzeniu skargi kasacyjnej przez uprawnioną osobę należy odczytywać jako niedopełnienie obowiązku wypływającego z przymusu adwokacko – radcowskiego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., komentarz do art. 175, teza 15). Niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej stanowi brak, który nie podlega uzupełnieniu. Oznacza to, że skarga taka podlega odrzuceniu, bez wzywania wnoszącego do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie.
Wnosząca zażalenie Gmina Wyznaniowa [...] w K. w dniu [...] lutego 2011 roku (dowód doręczenia k.82) odebrała osobiście odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2011 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia tego wyroku. W pkt 2 pouczenia prawidłowo wskazano, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Skoro Gmina Wyznaniowa [...] w K. wnosząc skargę kasacyjną osobiście warunku tego nie dopełniła, słusznym było odrzucenie skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu podnieść należy, że odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez skarżącą pozostaje bez wpływu na rozpoznanie skargi kasacyjnej wniesionej przez umocowanego pełnomocnika z dopełnieniem wymogu określonego przepisem art. 175 § 1 p.p.s.a. Skarga podpisana przez pełnomocnika, a którą wskazano w zażaleniu wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego i została ona zarejestrowana pod sygnaturą akt
II OSK 2054/11.
Reasumując uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w oparciu o przepis 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił, co z kolei uzasadnia oddalenie zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.