Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 472/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i decyzji Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów, w sprawie ze skarg [(...) – (...)] (którzy jednocześnie byli wnioskodawcami w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia SKO w Rzeszowie i decyzji Starosty Powiatu Rzeszowskiego) oraz skarg W.C. i J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania i uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie domagano się wstrzymania zarówno postanowienia, którym stwierdzono niedopuszczalność wniesienia odwołania i uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jak też decyzji wydanej w tej sprawie przez organ I instancji o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów. Z uwagi na to, że ww. postanowienie nie posiada atrybutu wykonalności, nie mogło zostać przez Sąd w żadnym wypadku wstrzymane, bez względu na ocenę skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie stwierdziło jedynie niedopuszczalność odwołań lub ich złożenie z uchybieniem terminu i rozstrzygnięcia takie nie podlegają jakiemukolwiek wykonaniu. Stwierdzają tylko, niezależnie od oceny prawidłowości, pewien stan faktyczny. Brak atrybutu wykonalności aktu lub czynności uniemożliwia uwzględnienie wniosku, którego ocena odbywa się bez analizy zasadności skargi.
Wykonaniu natomiast podlega decyzja Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] marca 2013 r., a zaskarżone postanowienie zostało zaś wydane w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Dlatego formalnie możliwe jest rozpoznanie wniosku dotyczącego tej decyzji. Jednak jego uwzględnienie także i w tym zakresie nie było możliwe. Nie wskazali oni bowiem na żadne konkretne okoliczności dotyczące ich lub innych osób, które mogą wiązać się z wykonaniem tej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. C. zarzucając, że mimo, iż nie składał wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia SKO w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz decyzji Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] marca 2013 r., zostało mu doręczone postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia [...] lipca 2014 r. odmawiające wstrzymania wykonania w/w postanowienia oraz w/w decyzji. Powyższe postanowienie nie zawiera natomiast rozstrzygnięcia w przedmiocie składanej przez niego do WSA w Rzeszowie skargi na postanowienie SKO w Rzeszowie oraz zawartych w niej żądań. W.C. wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie sprawy dotyczącej jego skargi na nowo, ewentualnie o uzupełnienie w/w postanowienia poprzez orzeczenie w przedmiocie wniosku ze skargi o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2013 r. i ustalenie, że odwołanie od decyzji Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] marca 2013 r. jest dopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji/postanowienia) stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jego wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu jest ochroną tymczasową, upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji.
W niniejszej sprawie prócz wniesienia przez W. C. i pozostałych skarżących skarg, skarżący w osobach: [(...) – (...)] w skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w sprawie postanowienia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającej je decyzji Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji, przed rozpoznaniem wniesionych w sprawie skarg, rozpatrzył odrębnie w/w wniosek a zapadłe postanowienie o odmowie wstrzymania (zaskarżonego postanowienia i decyzji) doręczył również i W.C. W toku postępowania bowiem, zapadłe w sprawie orzeczenia z nielicznymi wyjątkami (np. orzeczenia dotyczące przyznania/odmowy prawa pomocy), które w niniejszej sprawie nie występują, doręczane są przez sąd wszystkim stronom i uczestnikom postępowania. Wniesione w sprawie skargi, w tym i W. C., będą zaś rozpoznane w następnej kolejności, po zakończeniu postępowania dotyczącego złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów.
Odnosząc się zaś do prawidłowości postanowienia z dnia 16 lipca 2014 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i decyzji wskazać należy, że zasadnie Sąd I instancji stwierdził, iż postanowienie, którym stwierdzono niedopuszczalność wniesienia odwołania i uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie mogło zostać wstrzymane z tego powodu, że postanowienie nie może zostać wykonane (nie posiada atrybutu wykonalności), która to cecha jest niezbędna dla możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Decyzja zaś Starosty Powiatu Rzeszowskiego z dnia [...] marca 2013 r., choć podlega wykonaniu, to jednak uwzględnienie jej wstrzymania również nie było możliwe z tego powodu, że wnioskodawcy nie wskazali na żadne konkretne okoliczności dotyczące ich lub innych osób, które mogą wiązać się z wykonaniem tej decyzji, jak chociażby odnoszące się do sytuacji majątkowej. To zaś wnioskodawca ma wykazać, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo przy tym wskazał Sąd I instancji, że negatywne skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., muszą wiązać się z wykonaniem aktu objętego wnioskiem, a nie być ewentualnym wynikiem innego, tym bardziej jeszcze nie prowadzonego postępowania, jak chociażby egzekucyjnego. Z powyższych powodów postanowienie z dnia 16 lipca 2014 r. uznać należy za zgodne z prawem.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.