Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r., po rozpoznaniu wniosku J. G., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania działki numer ewidencyjny [...], położonej w wsi N. w związku z samowolną zmianą sposobu jej użytkowania.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podał, że prowadzi działalność polegającą na wyrobie i sprzedaży drewna kominkowego. Na ww. działce składuje dużą ilość drewna. W ocenie skarżącego zlikwidowanie tego drewna w krótkim czasie nie jest możliwe bez poniesienia znacznych strat. Skarżący wskazał, że rozpoczęła się wiosna i jest to okres, gdzie nie ma zapotrzebowania na drewno kominkowe. Tym samym nie ma możliwości go sprzedać, tym bardziej uzyskać za nie cenę odpowiadającą cenie rynkowej.
Ponadto skarżący oświadczył, że nie ma innego miejsca na przechowanie drewna i maszyn służących do jego obróbki, a wynajęcie jakiegoś innego terenu narazi go na znaczną szkodę. Skarżący podkreślił, że z załadunkiem drewna i jego transportem wiążą się wysokie koszty. Z kolei znalezienie odpowiedniego miejsca na składowanie drewna i maszyn w sytuacji zapewnienie im odpowiedniego dozoru jest bezcelowe z uwagi na zapewnienie monitoringu na ww. działce. Strona dodała, że zaskarżona decyzja jest nieprecyzyjna w swoich zapisach, przez co nie wie on na czym ma polegać przywrócenie stanu poprzedniego działki (np. czy zlikwidować ma utwardzenie terenu) i określić wszystkie koszty wykonania decyzji i wielkości szkody jaką mógłby ponieść.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wskazane przez skarżącego okoliczności uprawdopodabniają wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw zaskarżonej decyzji, w związku z czym zasadne jest uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie uczestnik postępowania Z. L. podkreślił, że Sąd błędnie uznał okoliczności przedstawione przez skarżącego za wiarygodne. Skutkiem wstrzymania zaskarżonej decyzji będzie dalsze prowadzenie przez J. G. działalności, która wiąże się z uciążliwym hałasem dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Strona wskazała, że skarżący otworzył nowy skład drewna w L., w związku z czym mógłby składować drewno i przechowywać maszyny w tym miejscu. Odnośnie ceny drewna zwrócono uwagę, iż skarżący posiada rezerwę, która umożliwia mu stosowanie promocji, a więc z całą pewnością nie można wnioskować, że sprzedaje je ze stratą.
W odpowiedzi na zażalenie J. G. wyjaśnił, iż w marcu 2015 r. wynajął nieruchomość w L. położoną bezpośrednio przy drodze [...] z przeznaczeniem na skład drewna. Jednakże nie może czynić na niej inwestycji ze względu na fakt, że w bliskiej przyszłości planowana jest na tym terenie budowa drogi ekspresowej [...]. Skarżący podniósł również, że w okresie wiosny i lata 2015 r., pomimo wprowadzenia cenowych promocji, nie udało mu się sprzedać drewna kominkowego w dużych ilościach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w nim podniesione.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.).
Z kolei art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Powyższe przepisy wskazują, że bezpośrednim adresatem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest, w zależności od wskazanej podstawy prawnej (art. 61 § 2 albo art. 61 § 3 P.p.s.a.), odpowiednio organ administracji albo sąd administracyjny. W sytuacji, gdy w podstawie prawnej wniosku powołano art. 61 § 2 P.p.s.a. i organ nie odniósł się do wniosku, wniosek będzie mógł zostać rozpoznany przez sąd administracyjny po wezwaniu strony do uzupełnienia wniosku o wskazanie odpowiedniej podstawy prawnej z art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji, gdy w podstawie prawnej wniosku powołano art. 61 § 3 P.p.s.a. adresatem wniosku będzie sąd administracyjny (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 329).
Skarżący pismem z dnia [...] marca 2014 r. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania obowiązku nałożonego decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2015 r. nakazującą przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] w związku z samowolną zmianą sposobu jej użytkowania dokonaną w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. w terminie 15 dni, od kiedy decyzja stanie się ostateczna. Jak wynika z akt sprawy, organ nie odniósł się do wniosku i przekazał go do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy. Odpis wniosku nie został przekazany pozostałym uczestnikom postępowania.
Należy wskazać, że sąd mógłby go rozpoznać dopiero po uprzednim wezwaniu skarżącego do wskazania jednoznacznie podstawy prawnej wniosku z art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozpoznanie wniosku przez Sąd pierwszej instancji, bez wyjaśnienia powyższej kwestii, a co za tym idzie okoliczności, kto jest adresatem wniosku, było przedwczesne (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 280/15; z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 713/14). Sąd pierwszej instancji dowolnie zatem przyjął, że podstawą prawną wniosku jest art. 61 § 3 P.p.s.a. i w ten sposób dopuścił się jego naruszenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.