Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OZ 968/20, uwzględnił zażalenie L. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 680/20, o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi L. R. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy.
Pismem z 28 grudnia 2020 r. L. R. zwrócił się z wnioskiem o uzupełnienie tego postanowienia poprzez przyznanie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania (tj. kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł oraz wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł). Wskazał, że podstawę jego żądania stanowi § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie jest zasadny.
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższy przepis zgodnie z art. 166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OZ 968, w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego nie znajduje uzasadnienia prawnego. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują bowiem możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. W myśl art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają jednak zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, co wynika z zakresu odesłania zawartego w art. 197 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV. Brak jest natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V., Rozdział 1.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia. Zwrot kosztów postępowania zażaleniowego jest zatem możliwy jedynie w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji, o ile pozwoli na to wynik sprawy determinujący rozstrzygnięcie o kosztach postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FZ 737/17, postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. akt II OZ 857/17, postanowienie NSA z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt I OZ 805/17).
W konsekwencji powyższego na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. oddalono wniosek o uzupełnienie postanowienia (pkt 1 sentencji postanowienia).
Przechodząc do kwestii sprostowania z urzędu sentencji postanowienia z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OZ 968/20, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia, jak i w jego uzasadnieniu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność.
W rozpoznawanej sprawie doszło do oczywistej omyłki poprzez błędne oznaczenie w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego daty jego wydania. Została ono wydane w dniu 24 listopada 2020 r., a nie jak błędnie wpisano w dniu 24 listopada 2019 r.
W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w pkt 2 sentencji.