Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II OZ 971/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1612/13.
Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) zatytułowanym "odwołanie" J. B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i który przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a nadto od postanowień wyliczonych enumeratywnie w art. 194 § 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "Ppsa").
Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 Ppsa wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów tej ustawy. Ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 168 § 1 Ppsa, orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Wskazana wyżej ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą wydania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 188/14, cbosa; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010, s. 445, uw. 4). Wobec tego wniesione zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r. jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu.
Należy także nadmienić, że do wniesionego omawianego pisma J. B. z dnia 10 listopada 2014 r. co do zasady należałoby zastosować rygory, o których mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa, ze względu na brak podpisu strony, jednakże z uwagi na zachodzenie podstaw do odrzucenia zażalenia działanie takie byłoby w tym wypadku bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.