Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 93/16 (dalej postanowienie z 7 kwietnia 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną B. P.w sprawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2617/14 (dalej wyrok z 19 sierpnia 2015 r.) wydanym w sprawie ze skargi B. P.(dalej skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r., VII SA/Wa 93/16 (dalej postanowienie z 2 lutego 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania wniesioną dnia 15 października 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) jako złożoną przed uprawomocnieniem się wyroku z 19 sierpnia 2015 r. Odpis postanowienia z 2 lutego 2016 r., z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu, reprezentowanemu przez nieprofesjonalnego pełnomocnika B. R. (dalej pełnomocnik) dnia 22 lutego 2016 r. (k. 18, 24 akt sądowych).
Dnia 29 lutego 2016 r. pełnomocnik wniosła pismo zatytułowane "Zażalenie na Postanowienie Sądu z dnia otrzymane 22 lutego 2016 r.", które uznano za skargę kasacyjną, gdyż taki właśnie środek odwoławczy przysługiwał od postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania.
Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego, niebędący adwokatem ani radcą prawnym, mimo pouczenia, sporządziła osobiście skargę kasacyjną na postanowienie odrzucające wniesioną w sprawie skargę o wznowienie postępowania, tym samym naruszyła nakaz wynikający z art. 175 § 1 ppsa, zgodnie z którym skarga kasacyjna na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Sąd stwierdził, że zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ppsa (k. 13-15, 27-28, 36-37 akt sądowych).
Zażalenie z dnia 11 maja 2016 r. na postanowienie z 7 kwietnia 2016 r. wniósł B. P., reprezentowany przez B. R., domagając się stwierdzenia nieważności postanowienia (k. 48-66 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zm. 846, dalej ppsa) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, że odpowiednie zastosowane znajduje art. 175 § 2 i 3 ppsa, w których określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
B. R., działając w imieniu skarżącego, mimo prawidłowego pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji (k. 40, 47 akt sądowych), sporządziła osobiście zażalenie z 11 maja 2016 r. (art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 1 ppsa). Z akt sprawy nie wynika, by pełnomocnik skarżącego był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 ppsa. Art. 175 § 3 ppsa nie znajdował w sprawie zastosowania.
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 ppsa, na podstawie art. 178 ppsa, winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone (postanowienie NSA z 30.9.2004 r., OZ 474/04, ONSAiWSA 2004/2/34, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8.1.2008 r., I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. C.H. Beck 2015 r. s. 727, nb 20)
Postanowienie z 7 kwietnia 2016 r. nie jest dotknięte nieważnością.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 194 § 4 w zw. z art. 178, 180 i art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.