Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B.P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia na wniosek R. R. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2009r., Nr A[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Powiatowi [...] pozwolenia na przebudowę skrzyżowania dróg gminnych: ul. [...] i ul. [...] z droga powiatową nr [...] ul. [...] na skrzyżowanie typu rondo, na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w [...] - umorzył postępowanie odwoławcze.
Umarzając postępowanie odwoławcze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że B. P. nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) bowiem nie jest żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie, tj. inwestorem bądź właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Z treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że z kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłączone zostały podmioty posiadające inny niż wymieniony w tym przepisie tytuł prawny do nieruchomości m. in. użytkownicy nieruchomości.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił ponadto, że kwestia przymiotu strony B. P. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Starosty [...] podlegała już wcześniej kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., sygn.. akt VII SA/Wa 2535/12 oddalił skargę R. R. i B. P. na postanowienie GINB z dnia [...] lipca 2012 r., znak; [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], odmawiające z przyczyn podmiotowych wszczęcia na wniosek Pana B. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...].
Sąd w w/w wyroku wskazał m. in., że: "Skarżący nie jest też właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Według jego deklaracji, w związku z umową wiążącą go z właścicielem działki nr [...] w obrębie [...], jest jej użytkownikiem i na niej inwestuje. Skarżący, wbrew jego stanowisku, nie jest zarządcą w rozumieniu ww. przepisu, wktórym chodzi o "trwały zarząd" w rozumieniu art. 43 - 50 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651)".
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł B. P., dochodząc uchylania decyzji organu.
Skarżący podniósł, że organ dokonał błędnej interpretacji na podstawie błędnych wpisów w kw. [...] Podniósł, że jest nie tylko inwestorem, zarządcą nieruchomości wraz z jej częścią składową - którą stanowi służebność drogi - o szerokości 8 metrów - od strony ul. [...] na odcinku pomiędzy budynkami nr [...] i [...] - w części działki nr [...] lecz, także posiadaczem wzmiankowanej nieruchomości władnącej wraz z jej nierozerwalną częścią składową - którą stanowi - 8 m szerokość - służebność gruntowa - drogi do przepędu przejazdu, przechodu w pasie gruntu działki nr [...] (dawnej nr [...]).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.
W sprawie doszło do umorzenia postępowania odwoławczego, w związku z odwołaniem skarżącego B. P., od decyzji odmawiającej stwierdzenia na wniosek R. R. nieważności decyzji pozwolenia na budowę.
Organ zasadnie umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania skarżącego, który nie miał w tym postępowaniu przymiotu strony.
Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2012r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 905/11 LEX nr 1218396)
W świetle jednolitego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, postępowanie nieważnościowe dotyczące decyzji pozwolenia na budowę jest postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, prowadzonym w nadzwyczajnym trybie postępowania nieważnościowego. Dla określenia stron tego postępowania zastosowanie ma, jak zasadnie wskazały organy obu instancji, przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie z dyspozycją tego przepisu - stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Jak już wyjaśnił Sąd w uzasadnieniu do prawomocnego wyroku z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt 2535/12 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] Skarżący nie spełnia powyższych kryteriów.
W przepisie art. 28 ustawy Prawo budowlane mowa jest o inwestorze w odniesieniu do decyzji pozwolenia na budowę, nie jest nim z pewnością Skarżący. Inwestorem, w świetle decyzji pozwolenia na budowę objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności jest Powiat [...].
Skarżący nie jest też właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Według jego deklaracji, w związku z umową wiążącą go z właścicielem działki nr [...] objętej KW [...] w obrębie [...], jest jej użytkownikiem i na niej inwestuje.
Skarżący, wbrew jego stanowisku, nie jest zarządcą w rozumieniu ww. przepisu, w którym chodzi o "trwały zarząd" w rozumieniu art. 43 - 50 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651). Trwały zarząd jest prawną formą władania nieruchomością przez państwową jednostkę organizacyjną i w sprawach nieuregulowanych w powyższej ustawie stosuje się do niego przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, ze zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., odpowiada prawu, a w tych warunkach skarga podlega oddaleniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).