Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 673/14, pozostawił bez rozpoznania wniosek M. W. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia 7 maja 2015 r. skarżąca zwróciła się o przesłanie kopii pisma, w którym sąd zwraca się do wnioskodawczyni o uzupełnienie wniosku PPF.
Zarządzeniem z dnia 14 maja 2015 r. wezwano skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 4 zł w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Pomimo upływu wskazanego terminu skarżąca nie uiściła opłaty kancelaryjnej.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Skarżąca w zażaleniu na powyższe zarządzenie wniosła o jego uchylenie i przesłanie kopii żądanego pisma.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 234 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt sprawy, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. Art. 235 p.p.s.a. stanowi, że opłatę kancelaryjną pobiera się także za odpisy, wyciągi, kopie i wydruki oraz zaświadczenia i inne dokumenty wydawane na podstawie zbiorów gromadzonych i prowadzonych w sądzie poza aktami sprawy.
Z kolei w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
W przedmiotowej sprawie skarżąca w dniu 17 lutego 2015 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. odmówił przyznania prawa pomocy.
W dniu 7 maja 2015 r., wraz ze sprzeciwem od powyższego postanowienia, skarżąca zwróciła się o przesłanie kopii pisma, w którym sąd zwraca się do wnioskodawczyni o uzupełnienie wniosku PPF.
Pismem z dnia 15 maja 2015 r. wezwano skarżąca do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w związku ze złożonym wnioskiem o przesłanie kopii wezwania.
Następnie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2015 r., WSA w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek Moniki Wysokińskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt. II OZ 806/15, oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 3 czerwca 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze opisany przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić, że Sąd Wojewódzki bezzasadnie wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku z dnia 7 maja 2015 r. skoro w dacie wezwania trwało postępowanie wywołane wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. dopuszczalne jest wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania sądowego. Złożenie przedmiotowego wniosku powoduje, że sąd winien w pierwszej kolejności podjąć stosowne czynności zmierzające do jego rozpoznania. Dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, w przypadku nieuwzględnienia wniosku, skarżąca winna zostać wezwana do uiszczenia spornej opłaty.
Sąd Wojewódzki przedwcześnie zatem orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając jednakże na uwadze aktualny stan sprawy należało przyjąć, że uchybienie to nie miało wpływu na jej wynik, ponieważ w dniu 3 września 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem sygn. akt. II OZ 806/15, oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Gdańsku o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W konsekwencji dalsze procedowanie w przedmiocie doręczenia kopii wezwania o uzupełnienie wniosku PPF stało się bezprzedmiotowe. Strona może bowiem w każdym czasie skierować do Sądu wniosek o doręczenie jej odpisów lub kopii stosownych dokumentów na podstawie akt, z uwzględnieniem wymogów formalnych i konieczności ponoszenia obowiązujących opłat w tym zakresie.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.