Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2528/16 odmówił E. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Sąd wskazał, że E. P. wnosząc skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. orzekającą o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do dnia prawomocnego rozpoznania sprawy. Skarżąca podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest utrudnianiem jej dostępu do spornej nieruchomości i utrudnianiem wykonywania prawa ustalonego na rzecz skarżącej wyrokiem rozwodowym.
Sąd powołał art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", i stwierdził, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu powołane we wniosku okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem nie wskazują na realne i konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Na marginesie Sąd wyjaśnił, że decyzja o wymeldowaniu z reguły nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, nie można jej również zaliczyć do decyzji, które po ich wykonaniu mogłyby prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody. Celem decyzji o wymeldowaniu jest aktualizacja ewidencji ludności poprzez doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji (zameldowania). Decyzja o wymeldowaniu nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 października 2013 r. sygn. akt II OZ 914/13, z 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 976/13, z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1146/13, z 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1189/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarżąca nie wskazała, aby w przedmiotowej sprawie uzasadnione było zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając:
- - naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawidłowego rozumowania oraz zaniechanie oceny całości materiału dowodowego, co doprowadziło do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;
- - naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w postaci zablokowania jej przez B. P. dostępu do nieruchomości, gdzie znajduje się cały dorobek życia skarżącej, jak również rzeczy pierwszego użytku, takie jak ubrania.
Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu. Należy mieć na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw. Decyzja ta nie rozstrzyga o uprawnieniach danej osoby do lokalu, a ewentualnie spory w tym zakresie rozstrzygane są przez sądy powszechne w postępowaniach cywilnych. Decyzja o wymeldowaniu nie wpływa na określenie uprawnień skarżącej do przebywania w spornym lokalu.
Nie można zatem łączyć czysto ewidencyjnego charakteru decyzji z utratą możliwości korzystania z lokalu mieszkalnego. W konsekwencji okoliczności podnoszone przez skarżącą nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.