Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 28 maja 2008r. odmówił T. K. sprostowania wyroku tego Sądu z dnia 28 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 27/08, w sprawie ze skargi A. i M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania dalszych robót budowlanych.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że T. K. we wniosku o sprostowanie wyroku domagał się usunięcia tej części uzasadnienia, która jego zdaniem nie zawiera prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy. Zakres tych poprawek nie obejmuje więc sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, o jakich mowa w powołanym art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Przepis ten pozwala na sprostowanie jedynie oczywistych omyłek, a nie dotyczy poprawienia nieprawidłowych, w ocenie strony, ustaleń Sądu co do stanu faktycznego sprawy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. K., domagając się jego uchylenia i sprostowania wyroku, podniósł, że zapisy w wyroku uważa za "nieuprawnione" i winny zostać skorygowane przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez uchylenie wyroku lub zmianę i sprostowanie. Ponadto podniósł szereg okoliczności niezwiązanych z przedmiotem zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wynikająca z art. 156 § 1 P.p.s.a. możliwość sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w wyroku jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu czyjejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu, czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, inna oczywista omyłka może zaś polegać np. na wadliwej nazwie orzeczenia.
W niniejszej sprawie żądanie skarżącego sprowadzało się do żądania naniesienia poprawek w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2008 r. poprzez usunięcie wskazanych przez niego części uzasadnienia. Żądanie to nie mieści się w ramach instytucji sprostowania wyroku, o której mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a. Sprostowanie wyroku nie może bowiem prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia.
Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym postanowieniu odmówił skarżącemu sprostowania wyroku z dnia 28 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 27/08, uznając, że nie zachodzi konieczność sprostowania przedmiotowego orzeczenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.