Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 183/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. A. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 29 grudnia 2017 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł o "wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia", w uzasadnieniu wskazując na ryzyko sprokurowania przez orzeczenie istotnej straty u skarżącego, który już na dzień wnoszenia pisma pozostawał w trudnej kondycji majątkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącego jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
Kompetencja do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej została uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na mocy art. 193 p.p.s.a. przepis ten może być odpowiednio stosowany w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że możliwość udzielenia przez sąd ochrony tymczasowej polega jedynie na wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności objętych zakresem kontroli sądowoadministracyjnej, nie obejmując swym zakresem możliwości wstrzymania wykonania nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie został wyposażony w prawo wstrzymania wykonania zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia (wyroku lub postanowienia) wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepisy przewidują jedynie możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w przypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 284 p.p.s.a.), co oznacza, że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstawy do wnioskowanego przez skarżącego wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2019 r., I OSK 774/19; postanowienie NSA z 29 października 2020 r., II FSK 1765/20).
Należy przy tym zwrócić uwagę, iż nawet przy założeniu, iż wniosek skarżącego nie zawierałby uchybienia konstrukcyjnego w omawianym zakresie, winien podlegać oddaleniu z uwagi na brak jego uzasadnienia. Ustawa przyznaje wszakże stronie prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, zaś obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże winna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.
Mając na względzie powyższe, wniosek skarżącego jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a.