Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 338/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 13 marca 2024 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący reprezentowany przez adwokata, zaskarżając ten wyrok w całości. Tym samym pismem wniósł na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. - dalej: "p.p.s.a") w zw. z art. 193 p.p.s.a., o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej skargą decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Przedmiotowy wniosek Skarżący uzasadnił twierdzeniem, iż dokonanie zapłaty określonej decyzją organu podatkowego kwoty niewątpliwie spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków o charakterze ekonomicznym dla Skarżącego i jego niepełnosprawnego dziecka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na mocy odesłania zawartego w art. 193 p.p.s.a.
W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać – akceptowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie – pogląd kładący nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. przykładowo postanowienia NSA: z 20.8.2018 r., sygn. akt II FSK 1837/18; z 14.11.2018 r., sygn. akt I FSK 1223/17; z 20.11.2018 r., sygn. akt II FZ 638/18; z 21.10.2020 r., sygn. akt I GSK 1277/20 – CBOSA). Skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Uzasadnienie zgłoszonego żądania powinno zatem zawierać opis okoliczności decydujących o potrzebie zastosowania tymczasowej ochrony sądowej.
W świetle powyższych uwag wniosek Skarżącego nie mógł odnieść zamierzonego przez niego rezultatu. Żądanie Skarżącego powinno zawierać w istocie argumentację tj. konkretne dane, twierdzenia, wyliczenia kosztów utrzymania potwierdzonych dokumentacją źródłową wskazującą na rzeczywiste ryzyko powstania znacznej szkody majątkowej w następstwie wykonania decyzji podatkowej. Zadaniem strony jest bowiem przedstawienie spójnego i wyczerpującego obrazu sytuacji materialnej i kondycji finansowej, w sytuacji, gdy tego rodzaju okoliczności mają przesądzać o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody.
Skarżący jednak nie wskazał okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Samo wskazanie, iż "dokonanie zapłaty określonej decyzją organu podatkowego kwoty niewątpliwie spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków o charakterze ekonomicznym" nie można uznać za wystarczające.
Także w orzecznictwie podnosi się, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13). Samo powołanie się we wniosku na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, z kolei w żaden sposób nie uzasadniają żądania wniosku.
Sąd nie ma też obowiązku ustalać, czy wynikająca z postanowienia kwota jest wartością, której utrata stanowi znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wniosku Skarżącego nie spełnia wymogów pozwalających na przyznanie mu ochrony tymczasowej. Obowiązkiem Skarżącego było bowiem przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonego postanowienia, a także poparcie ich stosownymi dokumentami.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.