Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lipca 2019 r., III SA/Wa 13/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. L. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 października 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 10 października 2017 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Prezesa Zarządu PFRON z 15 lipca 2016 r. określającej skarżącemu wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres od kwietnia 2012 r. do listopada 2012 r.
WSA wskazał, że istota sporu dotyczy prawidłowości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Prezesa Zarządu PFRON z 15 lipca 2016 r. określającej stronie wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres od kwietnia 2012 r. do listopada 2012 r. Skarżący kwestionował wystąpienie w rozpatrywanym przypadku przesłanek z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji orzekający w sprawie podzielił w całości stanowisko wyrażone przez organy obu instancji w zaskarżonych rozstrzygnięciach. Zdaniem sądu słusznym było przyjęcie przez organy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przed upływem terminu przedawnienia. Okoliczność, że w ciągu 5 lat strona nie uregulowała ciążących na niej należności, mogła świadczyć o tym, że nie zrobi tego również w ciągu mniej niż trzech miesięcy, które pozostały do upływu terminu przedawnienia. W konsekwencji WSA uznał, że organy uprawdopodobniły, iż zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący wnosząc na zasadzie 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a w razie stwierdzenia, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na zasadzie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i orzeczenie wyrokiem o uwzględnieniu skargi i uchyleniu w całości, na podstawie art. 135 p.p.s.a. postanowienia z dnia 23 października 2018 r. Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezesa Zarządu PFRON z dnia 10 października 2017 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa Zarządu PFRON z dnia 10 października 2017 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Prezesa Zarządu PFRON z 15 lipca 2016 r. określającej skarżącemu wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres od kwietnia 2012 r. do listopada 2012 r. Wniósł także na zasadzie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy na rozprawie w każdym przypadku oraz na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postpowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na podstawie wskazanej w: art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie w ślad za organem ll instancji – Ministrem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, iż w sprawie zachodzą takie okoliczności, które uprawdopodobniają niewykonanie decyzji PFRON z dnia 15 lipca 2016 r. określającej skarżącemu wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres od kwietnia 2012 r. do listopada 2012 r., w konsekwencji czego Sąd I instancji niezasadnie oddalił skargę z dnia 26 listopada 2018 r.;
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 u.o.p. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 u.o.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że organ ll instancji prawidłowo poprowadził postepowanie wyjaśniające w sprawie i zasadnie przyjął, iż Skarżący nie wykona ciążącego na nim zobowiązania do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania na rzez Prezesa Zarządu PFRON, stąd zasadne było nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji PFRON z dnia 15 lipca 2016 r. i w konsekwencji Sąd niezasadnie oddalił skargę z dnia 26 listopada 2018 r.
Zdaniem strony powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem, gdyby Sąd zbadał prawidłowość zaskarżonego postanowienia i dostrzegł poczynione uchybienia, wówczas wydałby odmienny wyrok w sprawie, tj. uwzględniłby skargę i uchyliłby zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, t.j.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.
Argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się do tego, że w sprawie nie można było uznać zaistnienia braku zapłaty zobowiązania określonego decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zatem nie wystąpiła przesłanka, o jakiej mowa w art. 239b § 2 w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące i jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W zaskarżonym wyroku WSA dokonał prawidłowej wykładni zastosowanych przez organ przepisów prawa i prawidłowo skontrolował ich zastosowanie. Szeroko odwołał się przy tym do dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i niepodważonych okoliczności faktycznych sprawy.
Skarżący na tym tle nie sformułował zarzutów. Prawidłowym było uznanie, że o braku zapłaty świadczy, między innymi, czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności, jak też dotychczasowe postępowanie podatnika, czy też wysokość zobowiązania podatkowego. To, że skarżący wniósł skargę na decyzję organu drugiej instancji z 10 października 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z 15 lipca 2016 r. określającą wysokość zobowiązania strony z tytułu wpłat na PFRON za okres od kwietnia 2012 r. do listopada 2012 r., nie czyni niezasadnym uznanie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo dostrzegł zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania i brak woli skarżącego zapłacenia należności. Okoliczność, że w ciągu 5 lat strona nie uregulowała ciążących na niej należności, mógł świadczyć o tym, że nie zrobi tego również w ciągu mniej niż trzech miesięcy, które pozostały do upływu terminu przedawnienia.
Dlatego też można było stwierdzić, że na moment wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, skarżący nie wykona zobowiązania. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W konsekwencji przesądzenie trafności dokonanej wykładni przepisów prawa materialnego pozwalało uznać, że prawidłową była ocena postępowania dowodowego koniecznego do ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i niezasadnymi są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 u.o.p. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 u.o.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.
W związku z tym na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną
Mirella Łent Bogusław Dauter Stanisław Bogucki